Oja nog een filmpje van 1 sessie ook: http://www.youtube.com/watch?v=IlGGgTErU1o

[View with PicLens]

Ja, dat klinkt inderdaad als flikkerboards! Kunnen er tenminste weer mooie grappen op het strand gemaakt worden, haha. Flikka is een klein windsurfmerk uit Slovenië en vrijwel onbekend in het noorden van Europa. Ik ben gewoon gaan googelen naar custom merken, en die zijn er niet zoveel in de omgeving. Wat ik persoonlijk ook mooi eruit vond zien was Windfluchter uit Duitsland, maar met een wachttijd van 4 maanden vond ik het wel best. Een andere optie is bijvoorbeeld een board op hawaii laten shapen. Maar ik twijfel dan altijd direct aan de sterkte. Die klotsbak in Nederland zorgt gewoon voor constante stress op een board en altijd netjes landen kan gewoon niet hier. Misschien ongegrond, maar toch liever iets sterkers. In Kaapstad was er een PWA Zweed (s-66.com) die ripte behoorlijk. Die bleek dus hierop te varen. De tech praat en de foto’s die ze van Flika toestuurden zagen er goed uit en voor een custom niet belachelijk duur. Een 80liter, quad setup, full carbon/dyneema constructie en toch maar 5.5kg vind ik al helemaal niet slecht klinken. Hoe ze zich houden en hoe ze varen weet je toch vrijwel nooit van te voren en soms moet je weleens gokken.

Tijdens de bouw stuurden ze me wat foto’s toe, altijd leuk. Het board zou 4 weken na bestelling klaar zijn, exact op de dag af was dit het geval. Verzending was iets meer dan een week onderweg en na aankomst de volgende ochtend direct wat wind.

De wind was minimaal, pal aanlandig met wat bump en jump en redelijk wat stroming naar de kant toe. Ik stap op en planeer direct. Dit had ik een lange tijd niet zo makkelijk gehad met zo weinig wind. We zijn 1.5 uur bezig geweest en ieder moment genoten. Eerst maar eens wat verschillende sessies meemaken voor ik echt iets zinnigs kan zeggen(of plaats wel foto’s, veel leuker). Maar het voelde vrij positief allemaal!

Update
10 surfdagen verder en vrijwel alle verschillende omstandigheden gehad die Nederland te bieden heeft. Dus nu kan ik echt iets zinnig zeggen over het board. Ze hadden me beloofd dat het een radicaal allround inzetbaar board zou zijn. Dus sideshore, cross-on, side-of, onshore, bagger golven, choppy, cleane waves, flat, het board werkte altijd super lekker. Uiteindelijk blijft dat ook persoonlijk en als je een nieuw board hebt ben je altijd wel positief. Maar voor mijn gevoel gaat alles echt rete lekker en beter dan ooit. Voor in ieder geval Nederland echt een perfect board, en dus een echte aanrader!

Een lange wandeling door de duinen is ook niet vervelend, met vinnen en voetbanden weegt het board slechts 6kg. Of dit de duurzaamheid ten goede komt zal de toekomst ons leren. Maar met het gebruik van top materialen en wat ik er nu mee heb gedaan, wil ik wel geloven dat de constructie zeer degelijk is. Hier heb ik zo ie zo meer vertrouwen in dan bij alles dat in Azië wordt geproduceerd.

Misschien het belangrijkste: zou ik met de kennis die ik nu heb het board weer aanschaffen? Een dikke JA en ik surf nu ook weer met een glimlach/grijns op mijn gezicht rond!

Update 2
Gezien het board zich geweldig bewijst heb ik besloten die jongens uit Slovenië te supporten en ben ik agent geworden van Flikkaboards, zie www.flikka.nl

Meer info: www.flikkaboards.com de inhoud van de site schijnt niet up to date te zijn.

CNC machine snijden.

CNC machine snijden, hey me naam staat erop.

Shape van de onderkant uitzagen.

Het dek uitzagen.

De kern met slotboxes en stringer

Dubbel sandwich platen met roestvrij stalen voetband pluggen.

Bovenkant sandwich aangebracht + mastrail.

Vacuüm trekken van de sandwich in de oven.

Bodem laminaat aanbrengen.

Resultaat laminaat.

Beetje reclame kan nooit kwaad.

Diepe single concaaf met dubbele concaaf bodem die overgaat in een V-tail.

Quad setup, twin-fin kan ook.

Flikka’s eigen carbon vin boxen.

4 schroeven per voetband, dakine surpremo voetbandjes.

Specs enzo. “dont go too straight”

Dit jaar was het plan om voornamelijk op plekken te windsurfen waar ik nog niet eerder was geweest. Ik hou er altijd wel van om iets nieuws te ontdekken, of het nu wel of niet goed uitpakt weet je pas wanneer je het probeert.

Paleis aan zee
Accommodatie had ik uiteraard ook op het laatste moment geregeld en omdat ik januari en februari de drukste maanden zijn wist ik dat ik flexibel moest zijn. De eerste 5 weken van mijn verblijf was ik iedere week in een andere surfhostel te vinden. Afgezien van het slepen met je spullen iedere keer, zeker niet erg. Je leert meer mensen kennen en het blijft lekker veranderlijk. Alleen altijd met meer man op 1 kamer liggen kan vervelend zijn als er veel gesnurkt wordt. Gelukkig kreeg ik een geweldig aanbod van een oud huisgenoot van het jaar ervoor. Hij is een schrijver en huurt samen met nog 2 vrienden waarvan 1 tevens oud huisgenoot een mega dikke decadente super villa aan het water! Voor zijn werk moest hij 5 weken gaan reizen, ik kon zijn kamer overnemen voor die tijd. Na 5 weken surfhostels kon ik deze verandering wel gebruiken en dan ook nog eens op dé locatie van Kaapstad. Het huis was top met boulders (soort rots) verwerkt in het huis en iedere kamer had een eigen badkamer. Maar het uitzicht en bijna prive strand deden het hem! Daarnaast zat er nog een ‘mooi’ verhaal vast aan het huis waarbij de eerste eigenaar samen met een model tijdens een feestje het raam uitwas geflikkerd. Aangezien ieder huis dikke beveiliging heeft met hekken etc, waren ze precies bovenop het hek met punten gevallen die naar de grot voor naar het strand leidde. Hij had geluk en viel bovenop haar, maar zei overleefde het niet. Meteen werd me duidelijk waarom er een vriezer ter grote van een persoon in de keuken stond, haha.

Trip 1
De vooruitzichten zagen er niet goed uit en Maarten een Nederlander uit een surfhostel vond het mooi idee om samen een surftrip te doen. Uiteindelijk bleek opeens iedereen in dat surfhostel enthousiast en gingen er veel meer. Maar reizen met grote groepen is vaak erg lastig dus we zouden ze onderweg nog wel tegenkomen. De eerste stop was in Struisbaai waar ze nog een dag meer wind verwachtte dan in Kaapstad. Hoe dichterbij we kwamen hoe meer de spullen op het dak kriskras gingen. Maargoed ook, want dan waait het! De weg ernaartoe is lang en vrij monotoon, daarom was het een verlichtting toen we kites aan de horizon zagen. Tot onze verbazing waren er ook 2 windsurfers bezig, 1 ervan bleek ik nog van Australië te kennen. Terwijl we onze pak aan doen, PANG! Ok dat was mijn mast die het begaf van waarschijnlijk transport schade. Beter nu dan op het water. Gelukkig had Maarten een mast die ik kon gebruiken. Een NP X-combat mast die erg lekker werkte in mijn Ezzy zeil. Dit mag ook wel voor het prijskaartje, maar in ieder geval voelde ik het verschil!  De wind was er schuinaanlandig van rechts, maar voor een beschermde baai waren de golven erg hoog! Er zat niet bijzonder veel kracht achter op het moment van breken, maar met een hoogte van 3 meter kon het witte water je erg ver meeslepen. Niet zo fijn gevoel als er overal haaien eitjes op het strand liggen.

De backpackers hier was ik voorgaand jaar al eerder geweest en was ook dit keer weer top. De volgende dag geen wind meer en zijn we naar Wilderness gereden, hier kwamen we ook de rest uit Kaapstad weer tegen en hebben we een relaxte avond pizza gehad. De volgende dag stond in het teken van golfsurfen in Buffelsbaai. De golven hier waren zeer goed en na afloop zouden we een braai doen op het strand. Helaas begon het plots volop te regenen, daar sta je dan met 10 man en je vlees! Uiteindelijk konden we de braai onder de carport doen bij oud vrouwtje. Een superbraai juist omdat we dachten dat het niets meer zou worden.

Omdat Maarten op tijd terug wilde zijn in Kaapstad zijn we die avond onderweg terug naar Oudshoorn gegaan. De rit ernaartoe ging over een berg pas in zeer dichte mist waarbij nog net de lijn een meter voor de auto te zien was. Hier hebben we de volgende dag een waterval bezocht wat echt de moeite waard was! Het had ook hier eerder geregend en wij hadden een dikke waterval met top weer erbij. Na het koude water kwamen we onderweg nog  naar Kaapstad een warm water bron tegen. Na een uur hierin te hebben geweekt wil je niet weten hoe relaxed je dan voelt, niet normaal zo lekker!

Activiteiten
Het plan was vooral om er 3 maanden te leven en dus ook te werken. Door in Bakoven te leven zat ik al dichterbij de stad wat erg mooi was voor activiteiten buiten het surfen om. Natuurlijk voor het surfen moet je dan meer rijden, maar dit kun je toch niet de hele dag doen. Zo mooi vind ik Blouberg waar het meeste surfen plaats vind nu ook weer niet! Je kunt hier meestal wel het water op, maar om ergens te gaan moest je ook van hieruit altijd rijden. Vanuit Bakoven is het de berg over en na een paar minuten ben je in het centrum, met vele eet en chill mogelijkheden. Verder waren mooie plekken snel aan te rijden waar je kunt chillen op het strand of 1 van de vele wandel/klimroutes kunt bedwingen.

De hoofdactiviteit waar ik ook ditmaal voor gekomen was, was windsurfen. Golfsurfen niet zo zeer gewoon omdat het water zo verschrikkelijk koud kan zijn in Kaapstad. Als je spieren na een uur niet meer reageren is de lol er snel vanaf vind ik. Voordat ik überhaupt geboekt had, had ik eerst mijn board intensief gecontroleerd om een fiasco als die van vorig jaar te voorkomen. Ondanks dit was er ook dit jaar weer sprake van een fiasco. Na al 3 weken zag ik het water uit de zijkant van mijn board spuiten en tevens was hij weer zacht onder mijn enkel.  Dit kon gerepareerd worden maar ik vond het board na reparatie waarin ik tevens vele vaardagen miste een stuk zwaarder aanvoelen. Zeker met minder wind reageerde het board anders. Na uitvoerig controleren bleek vrijwel het gehele dek zacht en sprong deze er vrijwel spontaan vanaf. Een beetje poren in een schade deed me vermoeden dat er te weinig hars gebruikt was waardoor de lagen niet goed aan elkaar hechtten. Naar mijn mening een garantie geval, maar het board moest terug naar de fabriek in Bulgarije waarna dit besloten zou worden. Het resultaat wacht ik nog op. Door het board weken achtereen in de zon te hebben gelegd leek het gewicht wel redelijk terug naar af, maar de oude zou hij nooit meer zijn.  Het board voelde zwaar aan en vooral aanplaneren was een hel. Hierdoor heb ik het grootste deel van mijn verblijf heb ik rond gesurft op een board die wel werkte maar net even anders reageert. Je maakt hierdoor soms onnodig fouten en dit kost je weer ander materiaal. Hierdoor ga je uiteindelijk voorzichtiger varen en dat maakt het zeker niet leuker!

De laatste 2 weken
Hoe verder in het seizoen hoe minder kans op wind in Kaapstad. Op een enkele windsurf sessie na genoot ik er toch weinig meer van met dit board en eenmaal uit mijn paleis was het tijd voor een laatste roadtrip. Aangezien ik behoorlijk genoot van het Kaapstad leven, kom je ook weleens iemand tegen. In dit geval een lokale zeilchick waarmee ik het wel heel erg goed kon vinden. De eerste week van mijn roadtrip vergezelde ze me waarna ze helaas weer moest werken. De bestemming stond vast, naar Jeffreysbay om te golfsurfen. Maar onderweg zijn er ook vele mooie plekken, niet alleen om te golfsurfen. Zo heb je uitgestrekte vlaktes met bergen die vele kleuren hebben op de achtergrond. Om ergens te komen moet je ook vaak via een pas door de bergen heen waarna de natuur plots meer dat van een tropisch regenwoud lijkt. Iedere dag een klein stukje rijden en ergens iets doen + chillen was het plan. Zij kwam uit Porth Elizabeth iets verder dan Jefreysbaai en hier hadden we nog een super braai gehad bij haar ouders. De volgende dag weer verder en het bleek te waaien. Iets van 10 jaar eerder had ik ooit op de kaart gekeken en gedacht van, “daar wil ik surfen”. Zonder kaart de weg gevolgd tot we afslag vonden waarvan mijn gevoel zei dat het weleens iets kon zijn. De weg eindigde op een klein parkeerterreintje midden in  een natuur gebied, Cape Recife. Schitterende duinen en stranden, maar ook wind en golven! De stroming was er enorm en ik was alleen op het water bezig. Wat zeg ik, er was geen kip! Met mijn board niet het makkelijkst om er doorheen te komen maar uiteindelijk was het wel de moeite waard! Niet zozeer omdat het de beste omstandigheden waren, wel omdat de ontdekking van zo’n plek super is.

Na verblijf in safari tenten in de bushbush viel het verblijf in Jeffreysbaai nogal tegen. Er zijn veel backpackers maar allemaal in het stadje en ze zijn vrij compact. Maargoed dan ben je wel in golfsurf walhalla! De laatste week was ik helaas alleen, maar gelukkig redelijk wat kunnen golfsurfen tussen de dolfijntjes. Terug naar Kaapstad had ik gezelschap van een Nederlander die na vrijwilligers werk in Malawi terug aan het backpacken was naar Kaapstad.

Vervolgens had ik nog een weekeinde in Kaapstad voordat ik naar huis vloog. De laatste avond hadden we een top afscheidbraai bij mijn oude paleis wat erg gezellig was. Helaas was er nog in mijn auto ingebroken en was mijn fotocamera pleite. De volgende dag bleek dat ze ook hadden geprobeerd de accu van de auto te jatten. De kabels waren kapot dus dat moest eerst gerepareerd voordat ik naar het vliegveld kon. Uiteindelijk snel gefixt en alles kwam weer op zijn pootjes terecht.

[View with PicLens]

De voorzichtten toonden weinig golven voor langere tijd. Voor ons tijd om Bali te verlaten en een bezoekje aan het buureiland Lombok te brengen. Overal probeerde men ons een snelle boot aan te smeren naar de Gili eilanden. Dit zijn zeer populaire eilandjes naast Lombok om te chillen, te partyen of te snorkelen. Leuk, maar we willen naar Lombok jongens! Uiteindelijk was het ons toch gelukt om de ‘langzame’ boot naar Lombok te regelen voor 2,5 euro! Geen geld voor een 4 uur durende trip met geweldig uitzicht en met dolfijnen die voor de boeg springen. Eenmaal aangemeerd en met beide voeten in de haven krijgen de locals het voor elkaar je in 10 seconden stressed te krijgen. Je komt van de boot en loopt met al je spullen in de zon en je wordt besprongen door 20 man die je allemaal iets willen verkopen. Helaas geen motors hier dus dan maar vervoer regelen. We waren al gewaarschuwd dat het er een kartel zou zijn met onderlinge prijsafspraken. Maar soms weet je niet meer wie je moet geloven op Bali. Veelal probeert men iets aan je te verkopen dmv een leugen. Wij hadden dus niet direct vervoer erbij geregeld na de boot. In dit geval bleek het dus wel waar en probeerde men tegen belachelijke prijzen ons vervoer aan te bieden. Maar na een hoop gehassle kwam alles goed.

Lombok is veel van hetzelfde ten opzichtte van Bali, alleen is het veel minder toeristisch en zijn de slechtste wegen van Bali hier vaak goed te noemen. Het 2 uur durende gehobbel naar Kuta langs het nieuw gebouwde internationale vliegveld was hiervan een voorproefje. Al waren sommige stukken van de wegen al top, omdat ook die vernieuwd werden. Kuta op Lombok heeft dezelfde naam maar is momenteel nog totaal verschillend van naam genoot Kuta te Bali. Het is nu nog een authentiek vissersdorpje met beperkte toeristische faciliteiten. Maar met het spoedig openen van het vliegveld en met nieuwe wegen wordt verwacht dat dit het 2 Kuta bali wordt. Ons werd al snel duidelijk we ons kamp in Kuta moesten opzetten. Afgezien van misschien nog 3 plekken op Lombok is het niet zozeer ingesteld op toeristen en Kuta lag centraal voor alle surfspots.

Bij aankomst sprong er een nieuwe duude in het busje die van plek naar plek scheurde om diverse accommodaties te laten zien. Na het zien van nieuwere een homestay met uitzicht op zee waren we verkocht. Dit bleek een top keuze want de mensen hier waren geweldig. De eigenaar en werknemers en trawanten van de “Hey Hey Homestay” waren allemaal net begonnen met golfsurfen en de overige gasten waren ook super chill. Voor veel spots moet je een boot regelen en omdat zij ook mee gingen hadden we altijd een top deal. Met zijn allen naar de surfspot scheuren was gekkenwerk maar wel heel leuk. Je moet je voorstellen 5 motortjes, vol geladen met surfers en met 100km p/u in je zwembroek en zonder helm scheuren over smalle bumpy weggetjes. Te komisch om te zien, bouncing surfers on the road! De surf viel me eigenlijk wat tegen, het was veelal klein en waar het dan werkte was het niet erg spannend. Maar wanneer er eindelijk een dikke swell kwam een spot gesurft waar Pieter en ik beiden helemaal stoked van werden. Het eten hadden we ook uitgevogeld en 2 weken lang hadden we top eten met super verse bananan en mango shakes, totdat… Wat me vaak opviel in Indo is dat wanneer je ergens betaald had men geen moeite meer voor je deed. Met het loon dat ze krijgen begrijpelijk maar soms toch irritant. Zo kwamen we al 2 weken lang bij deze warung en veelal zaten dezelfde mensen er. Blijkbaar ging het te goed en werd men een beetje LAKS, zo ook met de kipsate die ik er een paar uur later in alle kleuren van de regenboog eruit moest werken. Leuk een voedselvergiftiging waardoor ik het weekeinde waarin we met een boot en fotocamera naar onze favoriete spot zouden gaan moest missen! Geen foto’s, de beste golven van de trip en ziek, wat een kutzooi. Pieters maag werkte wat langzamer (voor de insiders niks vreemds ) en deed een dag later met me mee.

Nog 1 kleine week te gaan en de vooruitzichten waren niet al te best meer. Nog steeds bijkomend van de voedselvergiftiging werd er door mij niet al teveel meer gesurft. Eindelijk denk je dat je weer het mannetje bent en 2 surf sessie later ben weer niet veel meer. Jammer! Maargoed er moest ook nog gewerkt worden. Dat begon wel een probleem te worden, 1 regendruppel en de elektriciteit werkte niet meer. Aangezien het regenseizoen heviger werd viel er weinig meer te werken. Werkte het weer wel was de laptop oppakken dankzij piekstroom garantie voor stekels. De enige oplossing was om naar een grotere plaats te gaan een aantal keer.

Tijdens het eten kwamen we nog een aantal NL chicks tegen. Leuk dachten we zoals wel vaker! Een surfsessie en etentje later dachten we hier wel anders over. Het waren de buren van Barbie (“oh oh cherso ja!)!! Om haar zou je waarschijnlijk nog kunnen lachen, maar dit was echt te erg voor woorden. Zegt genoeg hoop ik en daarom laat ik het hierbij..

Gelukkig tijdens ons verblijf op Lombok een hoop leuke en mooie mensen tegengekomen. Reizigers uit vele landen maar ook zeker de locals van Lombok. Je kent ze nog amper en je wordt uitgenodigd voor de bruiloft van iemands zus. Je rijdt met je motor over een verlaten weg met bruggen waar meer gaten inzitten dan stukken die wel begaanbaar zijn om vervolgens een 2.5 meter lange dode slang tegen te komen op de weg. Een local stopt naast me en stopt de slang in een zak en zet hem tussen mijn benen op mijn motor. Ondanks dat het voor hem waarschijnlijk veel zal opbrengen krijg je het niet voor elkaar dat hij hem aanneemt. Nouja, dan schaften we maar slang die avond!

Kerst betekende voor ons terug naar Bali, ons weer rond eten en tweede kerstdag terug naar Nederland. Terug naar de kou en dat zonder winterkleding.

[View with PicLens]

Swell was onderweg en wij gingen naar het paradijselijke eilandje Nusa Lembongan, voor de kust van Bali. Met de hoop hier mooie golven en minder surfers tegen te komen. Helaas ook hier lag het met de meest kleine golfjes al vol. Maar naar mate de golven en onze lokale kennis hoger werden, gingen er ook steeds meer plekken werken. In combinatie met een hele mooie snorkel plek, een Caribische sfeertje, de engste brug ooit en nog veel meer, zijn we 8 dagen gebleven tot ons geld op was.

Zodra je van de boot afkomt en het strand op waad weet je het, je bent terug op Bali. Je wordt begroet door ‘Hello taxi?’ en ondertussen probeert men je de zoveelste massage olie of meuk te verkopen. Het vreemde is dat na verloop van tijd je ook dat het ‘gehassle’ mooi gaat vinden. Soms bieden ze ook best iets grappigs aan, een pijl en boog die gewoon ook nog blijkt te werken ook, oefff… die past niet in mijn tas!

Na een paar dagen Kuta en omgeving zijn we op aanraden van een Amerikaanse Yoga master een vulkaan gaan beklimmen. Meerdere vulkanen dus welke te kiezen, naja de hoogste en meest heilige dan maar hé! Mount Agung, 3100 meter hoog. De snelweg ernaartoe was meer offroad crossen dan naja,, snelweg? Maar eenmaal van de snelweg begon mijn tot op heden steeds meest favoriete gedeelte. Een klein weggetje door de bergen heen, echt iedere keer genieten geblazen. De indrukken en geuren die je ziet en ruikt zijn geweldig. Op  de scooter/motor is dan echt een top transport.

Aangekomen in het dorpje onder de top, bleek er maar 1 keuze te zijn qua accommodatie. Normaal zijn wij degenen die weglopen als we de prijs omlaag willen krijgen, maar dit keer liep hij zomaar weg. Zo kwam hij telkens even langs lopen, zei wat en weg was ie weer. Maar gebruik van maken dan. Aangezien hij wilde niet onderhandelen over zijn prijs nog even alleen op pad gegaan. Een gids gevonden die ons voor een mooie prijs midden in de nacht ons voor zou gaan de berg op en dit was inclusief accommodatie, in hetzelfde gebouw. Of het vreten was er altijd zo slecht of hij wilde ons nog even terugpakken, wat een taaie kip was dat avonds!! (de poes en de lokale koekjes winkel beiden ook weer blij) Daarentegen was de ananas de lekkerste die we ooit op hadden.

Afijn 3 uur later. Boem boem boem, nee niet sinterklaas maar de gids! Met een wazig hoofd op een uiteraard onverlichte veelal onverharde weg met kuilen op de motor achter hem halverwege de berg op naar de 1500 meter hoog, de berg op. Hiervandaan gingen we de ongeveer resterende 1500 meter omhoog klimmen. Dus uiteindelijk zou dit op ons 3000 meter hoog brengen waar we zouden wachtten op de zonsopkomst. En wat een zonsopkomst was het! Ondanks extra kleding was het ijsberen en de wind maakte het echt ijzig koud. 1000 meter lager waren we al vergeten dat we nog benen hadden en daar kwam nog bij dat het volop bewolkt was. De zon hebben we maar een aantal momenten gezien. Ondanks al het positieve denken op de berg, wat volgens de gids de garantie was voor een mooi uitzicht, leuk dat Hindoeïsme.. Waar ik op de weg naar boven nog de uitdaging ervan in zag, naar beneden was echt een hel. Twee ongetrainde polderboys en bergen pjeww en Pieter wilde eigenlijk nog de langste route lopen haha. Maar wij zijn er wel bovenop geklommen, onderweg waren er genoeg afhakers die niet de juiste mind setting hadden.

Nu weer tijd om surfen! Van Oost Bali zijn we met een tussenpauze weer naar West Bali gegaan. Terug naar Medewi waar de golven niet het moeilijkste zijn van allemaal, maar wel de mogelijkheid bieden om veel op te leren.

[View with PicLens]

Het Bali waar we in aankwamen stond garant voor een lekker portie hectiek en hassle. De wegen zijn bomvol en alles rijdt kriskras door elkaar. Om de zoveel meter vraagt er iemand “hello taxi?”, “hello massage?”. Je zou bijna denken dat dit goedemiddag in het Balinees is en dat je zo moet terug antwoorden. Pieter was in het begin nog te beleefd waardoor lopen door de straatjes niet snel ging. Dankzij de zeer hardnekkige verkopers sta je dan iedere paar meter stil en kun je kleding en vele andere meuk aanschaffen. Gelukkig leer je die snel te negeren wanneer je wilt en kun je gaan doen waar je voor komt, surfen.

Helaas had Pieters nieuwe board de vlucht niet volledig overleefd en het board was nog niet gerepareerd of de neus werd er afgehakt door een ventilator aan het plafon. Reparaties gaan hier gelukkig  snel en een eerste sessie met kleine golfjes op het overvolle Kuta beach zat er voor ons in. Heerlijk water voor de shorts en gezien er vooral beginners in lagen veel golfjes voor ons.

Deze regio is erg druk en vol met toeristen en niet de beste surf. Vandaar dat we een scooter hebben gehuurd om onszelf rond te kunnen bewegen op het eiland. Rijden met een scooter is eigenlijk levensgevaarlijk. Op het eerste gezicht zijn er weinig tot geen verkeersregels en de hoofdwegen zijn bomvol en soms vol met gaten en voertuigen die plots stoppen. Toch als je het overige verkeer blijft volgen gaat het wel en uiteindelijk went het. Zodra je buiten de stedelijke regio’s komt wordt rijden echt leuk. Regio’s met bergen, jungle en rijstvelden wisselen elkaar af, met langs de kant van de weg vele Hindoe tempels, kleine stalletjes en dieren die los rond lopen.

Zodra je van de hoofdwegen afwijkt, wordt het pas echt leuk. Op de hoofdwegen wil je nog weleens achter een oude diesel truck zitten die bij het beklimmen van een helling jouw volledig zwart blakert. Ondanks dat dit soort wegen niet opschieten en je snel verkeerd rijdt, zie je wel meer van het land. Er zijn hier geen wegen direct langs de zee. Dus iedere keer dat je een plek kiest om naar zee te rijden is het een verrassing wat je er zal aantreffen? Want zouden er golven zijn? Breekt de golf wel goed en zijn er nog meer surfers? Dat laatste is dus een overbodige vraag er zijn altijd veel, heel veel surfers in het water. Jammer want hierdoor is het meer gedoe om een goede golf te kunnen pakken. Maar onze conditie zal ook wel beter worden waardoor dat ook zal verbeteren.

Bali is zoals bekend voor de toerist echt luxe, luxe voor weinig. Ochtends uit eten of ontbijt bij je accommodatie, middags uit eten, avonds uit eten. Weer eens wat anders dan wildkamperen en elke dag zelf je prutje te bereiden.

Wordt vervolgd.

[View with PicLens]

Op surfspots als het Kaappunt is het echt nadelig als je voetenwerk niet zo goed functioneert. Je loopt hier met je surfspullen over de rotsen die nu ook nog eens volledig bekleed waren door mosselen met hierop beukende golven. De plek die ik had gekozen om eruit te gaan werd hem echt niet. Maar tijdens het terug klauteren kijk ik 1 tel niet en een golf klapt op mijn zeil. Op mijn bek op de mosselen. Voeten en handen natuurlijk vol met de nodige sneeën. Uiteindelijk een andere plek gevonden en in masthoge golven een ok sessie gehad.

Mijn afstudeer project bij het bedrijf liep ten einde en voor de laatste 2 weken had ik een surftrip naar de oostkust in gedachte. De windsurfspullen wel meegenomen maar de insteek was toch voornamelijk om te golfsurfen op zoveel mogelijk plekken. De eerste stop was weer in Cape L’Agulhas/struisbaai waar ik een aantal weken eerder ook geweest was. Dit keer leuke golfjes bij het locale haventje ideaal om weer aan de peddelconditie te werken. Vanuit Cape L’Agulhas  via mooie plattelands weggetjes van plek naar plek opzoek naar goede surf. Aangekomen bij Stilbaai zag ik ze surfen op een hele mooie pointbreak. Nog een paar gaten in mijn voeten verder lag ik met nog een aantal man te wachtten op de golven die regelmatig kwamen. De take off was vrij stijl wat betekende dat je 3 meter naar beneden keek op het moment dat je moest gaan staan, slik. Helaas begon het al snel donker te worden en in de buurt een backpackers gevonden.

De volgende dag was weer minder en de golf rommelig, tijd om verder te rijden. Helaas bleef het weer minder en regende het soms, iets wat het al een jaar lang niet had gedaan. Via Mosselbay en George belande ik in Victoria bay, helaas was het nergens de moeite om het water in te gaan. Bij Wilderness een backpackers gezocht waar het helaas vrijwel uitgestorven was. Jammer want juist bij backpackers kun je leuke mensen tegen het lijf lopen. Het gebied daarentegen was schitterend.

De volgende dag besloten naar Jeffreys bay te rijden, wat een beetje mijn eindbestemming zou zijn. Onderweg nog even de toerist uitgehangen door te stoppen bij een slangen sanctuary. In het buitenverblijf zaten een groot aantal lokale giftige slagen. Om een betere foto te maken van een groene? slang dacht ik dat de gids bedoelt dat ik wel even naast hem in het verblijf kon komen te staan. Dus hop het muurtje over en ja vanuit daar kon ik hem goed zien. De gids draaide zich om en keek me echt zo aan van, wat doe jij nou? Hij bedoelde dus niet aan deze kant van het muurtje, haha. Maar hij vond het ok en vertelde me dat ik de eerste was die ooit in het verblijf was geweest.

Het weer klaarde op en na het zien van de lokale slangen van de graden route weinig zin om ergens in de bossen erop uit te trekken. Dus snel verder naar J-bay. In J-bay eerst op zoek gegaan naar een backpackers. De eerste backpackers die ik checkte zat bovenop een duin en had een mooi uitzicht. Terwijl ze me even rond leidden zie ik een bekend gezicht zitten, Niels! Die was na Kaapstad naar Fuerteventura gegaan om surfles gegeven. Dat beviel hem niet en ik wist dat ie een job in J-bay had gekregen. Alleen geen idee waar hij zat, maar hier dus als surfinstructeur voor de backpackers. Super chill en de komende dagen veel met hem gesurft. De backpackers was een echte feestbackpackers dat doorging tot in de vroege uurtjes, wanneer ik weer ging golfsurfen. Dat werkte dus niet.

Ondertussen was ik helemaal verrot van het gegolfsurf en een nieuw Frans golfsurfmaatje kon ook wel wat rust gebruiken. Zijn voeten waren helemaal kapot van de nodige aanvaringen met de riffen.
Een stukje voor bij Port Elizabeth zit het Addo Elephant park. Ik kon natuurlijk ook moeilijk voor een tweede keer naar Zuid Afrika geweest te zijn zonder weer een Olifant gezien te hebben. De weg ernaartoe de hoofdwegen vermeden en kriskras door het land zonder kaart naar het park gereden. Bij het park moet je even dokken en dan kun je door de gate. Mijn ervaring is dat het eigenlijk gewoon een grote dierentuin is, alleen groter en kun je met je auto tussen de dieren rijden. Merendeel van de tijd zie je niets omdat je tussen de bebossing heen rijdt. Alleen als je geluk hebt loopt er een beest voor je neus de weg over. Bij de waterpoelen is de kans groter dat je veel olifanten zien. Tijdens onze 4 uur in het park zagen we 3 olifanten een hoop zwijnen en bokken. Tevens zagen we nog net de kont van een neushoorn wat al bijzonder schijnt te zijn. Wat verderop zagen we nog wat buffels, maar die jongens waren erg lui. Echter hebben we geen Luipaarden en leeuwen gezien. Niet erg want al met al was het een leuk uitstapje zo.

Terug in Jbay ingechecked in een andere backpacker. De laatste dagen dat ik zo goed kon surfen wilde ik natuurlijk wel het maximale eruit halen! Jbay staat wereldwijd bekend als 1 van de beste golfsurf plekken. De golven hier zijn hartstikke goed en ik merkte dat ik hier eindelijk echt kon leren golfsurfen. Het zijn lange golven waar je heel veel je turns op kan oefenen.  Al zijn er ook wel spots waar je zo snel mogelijk moet gaan om het einde (paar honderd meter verderop) te kunnen halen. Dat allemaal terwijl dikwijls honderden dolfijnen op een meter naast je door het water spartelen.

Wat is mijn naam? Oja, Kristian Sauer… Ik kijk om me heen ik zit op mijn surfboard in het water en vraag me af waar ik eigenlijk ben. Is dit Jbay? Ja volgens mij wel. Ben ik hier dan met een auto gekomen? Mijn hand gaat naar de plek waar dan mijn auto sleutel zou moeten zitten. Mijn hand gaat vervolgens over een pijnlijke plek op mijn hoofd. Een jongen die klaar is met zijn golf vraag ik waar ik het beste aan land kan gaan. Na een wandeling eenmaal terug op de parkeerplaats bij het zien van mijn auto begon mijn bewustzijn weer te functioneren. Toevallig belt Niels me net en ik vertel hem dat ik me vaag een paar momenten kan herinneren. Een longboarder die op zijn bek ging, maar ver genoeg was. Een board dat dichterbij kwam. Iemand die zei, Sorry mate my leash broke. Iemand die zei dat ik waarschijnlijk een board tegen mijn kop had gehad. Zelfs stond me iets ervan bij dat ik nog een golf gesurft had, wat wel klopte met de positie waarop ik een soort van bijkwam. Voor de rest allemaal redelijk blanco. De mensen die van het water kwamen hadden in ieder geval niets bijzonders gezien. Dus wel cool natuurlijk dat ik nog doorgesurft had, maar wel apart! De volgende dag zag ik een longboarder die bekend voorkwam. Die schrok zich rot en had helemaal niet in de gaten dat ik zo ver heen was geweest. Die middag rustig aan gedaan en verder had ik geen last meer dus nog een paar dagen super gegolfsurft daar.

Helaas moest ik terug gaan rijden. Dan realiseer je dat het echt bijna voorbij is. Zeker omdat Jbay voor mij zo relaxed was vond ik het moeilijk om te gaan. Richting Kaapstad gaven ze nog wel een dikke pluim wind op dus dat hielp. Op die wind nog wel gewindsurft maar dat was niet zo spannend. De vooravond voordat ik zou gaan vliegen nog een Braai met de mensen van mijn werk daar. Dit was een super chille laatste braai waarbij je iedereen gedag zegt op het einde. Je zegt tot de volgende keer, maar de kans is natuurlijk groot dat je mensen nooit meer ziet. Zoals het helaas zo vaak gaat tijdens reizen. Al zou ik natuurlijk kunnen beslissen om hier na mijn studie te gaan werken, wie weet.

Alle surfspullen weer ingepakt en de aswolk scheen geen roet in de plannen te gaan gooien. Voor de laatste zonsondergang nog afgesproken met Diewertje en Steijn en samen gechilled en toen zat het erop. Naar het vliegveld waar de huurauto maatschappij me nog probeerde te naaien voor 15 euro, haha. Maar ze konden de pot op en het inchecken erna ging gelukkig zonder problemen. Twaalf uur later was ik weer terug in NL, going for the Endless Summer… Oef is dat even een tegenvaller!

[View with PicLens]

De maand begon met volop actief bezig te zijn voor mijn afstuderen. Hier zit schot in en dat mag ook wel gezien ik hier ook niet al te lang meer zit. Ondanks dat. Wat zou jij doen als je op kantoor zit te werken aan je afstudeerproject en je ontvangt een belletje dat er een pakketje, een windsurf board af te halen is? Ze hebben denk nog nooit zo snel iemand uit het kantoor zien lopen/rennen. Vol gas naar het vliegveld, waar aangekomen ik toch echt even de weg moest vragen. Normaal gesproken betekent dat je alsnog zelf de weg moet zoeken. Maar wonderbovenwonder dit keer een perfecte routebeschrijving.

Terwijl de meeste dingen vanuit de overheid op zijn zachts gezegd vrij lang duren wandel ik hier het douane gebouw binnen en een minuut later weer naar buiten. Even langs de freight handler en klaar. Hoe is het mogelijk? Snel naar huis waar het uitpakken van het board, het erop schroeven van de voetbanden en vinnen duurde zelfs nog langer!

Al die haastige spoed had natuurlijk een reden. Het waaide en die middag stond ik eindelijk weer op het water met een board dat leek te werken! Vanaf toen is het een kwestie geweest van de windsurf conditie opbouwen en wennen aan het board. Gelukkig leuke dagen gehad om dit mee te kunnen doen. De blessure blijft helaas wel van invloed op mijn varen, maar ik heb goede hoop dat dit ooit over gaat.

Mijn verjaardag kwam eraan maar ook een eerste weekeinde zonder wind en golven. Tijd om weer eens een tripje te gaan maken wat voor mijzelf een perfect verjaardag cadeau is. Besloten om naar Cape Agulhas te rijden wat de meest zuidelijkst punt van Afrika is. Veel mensen denken dat dit Kaap de goede hoop onder Kaapstad is, maar dit is niet het geval. Bij Cape Agulhas komen de Indische en Atlantische oceaan daadwerkelijk samen. Als je niet veel tijd hebt kun je beter naar Kaap de goede hoop gaan want deze is veel spannender voor het oog, maar is toeristischer.

Onderweg nog wat plaatjes en potentiële surfspots gechecked. Niet erg aantrekkelijk als je reclame borden ziet staan voor shark cage diving en achter een werkende golf de excursie bootjes voor anker ziet gaan. Dus maar lekker verder blijven rijden. Dit veelal over locale onverharde wegen die het boerenlandschap doorkruisen. Hier wordt veelal Afrikaans gesproken maar juist omdat het zo vergelijkbaar is, moeilijk je verstaanbaar te maken als je probeert terug te praten in het Nederlands.

Bij Cape Agulhas in gechecked in de meest zuidelijke backpackers van Africa. Zo’n beetje alles daar heeft iets in haar naam als in, het meest zuidelijke restaurant, meest zuidelijke b&b etc…. De backpackers zag er echt top uit! Heel kleurrijk aangekleed met oude windsurf zeilen en boards wat mij natuurlijk direct thuis deed voelen. Mijn verjaardag dus toch gevierd, lekker op een spontane manier.

Die dagen een hoop nieuwe leuke mensen leren kennen en met sommige afgesproken in Kaapstad. In de omgeving heb ik veel gesnorkeld, in mijn shorts wel te verstaan! Heerlijk, eindelijk warm water! In het lokale haventje lange tijd gesnorkeld op aanraakafstand met een onwijs grote Stingray, ja ik leef nog. Natuurlijk ook naar het meest zuidelijkste puntje geweest, hier kun je o.a. een scheepswrak zien. Niet super spannend maar beetje rondklauteren op de rotsen is altijd lekker. De golven waren er te klein voor mij om er iets mee te kunnen. Dus daarom maar meer toeristen dingen doen, waaronder een grot aan zee bekijken in een plaatsje verderop. Terwijl ik het parkeerterrein op rijd zie ik ze golfsurfen in hun shorts bij het strand eronder. Mijn golfsurfboard had ik meegenomen voor een ‘voorals situatie’. Voor ik wist lag ik voor het eerst te peddelen in mijn shorts. De golven waren niet hoog, maar ze werkten en eventjes lekker bezig geweest tot het tij te hoog werd en de golf bovenop het rif brak waar het niet er diep was. De grot kon je ook alleen bekijken met laag water, dus die heb ik maar moeten missen. Een geslaagde trip within a trip dus.

Terwijl in Europa de lente is aangebroken begint hier de herfst. Terwijl het aan het begin van maart nog verschrikkelijk warm was, dalen de temperaturen nu aan het einde van de maand naar de 20 graden. De constante zon verveelt ook niet meer, want het weer wordt wat afwisselender. Van tijd tot tijd waait het nog wel en golfsurfen is hoe dan ook meestal mogelijk. Ik ben benieuwd wat de maand april gaat brengen!

[View with PicLens]

ps. Wie komt er nieuwe surf foto’s maken?

Laatst ook naar een overheidsinstantie gegaan om mijn visum met 3 maanden te verlengen. Ik had al gehoord dat dit vreselijk was, voornamelijk omdat je de hele dag zit te wachten. Toen ik ging stond er al een rij van hier naar Amsterdam nog voordat het open ging, direct doorgereden dus. Eerder als tip gekregen dat dit sneller ging op een locatie 75km buiten Kaapstad in Paarl. Ja, dit ging zeker sneller. Alleen was dit alleen nog maar de aanvraag…

Er is niets verschrikkelijker dan in een hostel te zitten met alleen maar surfers en jij kan niet, want je bent geblesseerd, hebt geen goed board en je moet werken. Op een soort van marktplaats gereageerd op een aantal ‘houseshares’. 1 daarvan zat in Bakover/Campsbay. Wanneer je hier woont, kun je eigenlijk niet hoger op de trede van de berg komen qua woon locaties in Kaapstad. Het huis zou voor 1 maand beschikbaar zijn want hierna ging het huis tegen de vlakte. Er woonden 3 coole mensen in het huis en 1 had al iets anders gevonden. De prijs was goed, het huis ofwel mega dikke villa was gaaf(Zwembad, Braai gebied, Dubbele garage, Veel ruimte enz..lekker dus) , locatie top (uitzicht op zee en de 12 apostelen wat een zijkant van de Tafelberg is en de Lionshead)! en ze vonden mij ook geschikt om ze aan te vullen.

Vanuit hier kon ik me weer beter focussen op mijn afstuderen. Tevens kwamen er en een aantal opdrachten voor mezelf voorbij die ik hier goed kon doen. Wil ik naar mijn werk en de stad in, dan is het 10 minuten rijden de berg over (tegenover 1.5 uur in de file eerst). Wil ik kunnen golfsurfen begint het bij 10 minuten, maar meestal ga ik overigens wel verder.

Doordat mijn de spieren van mijn teen sterker werden wel veel gaan golfsurfen. Vanuit mijn nieuwe locatie nu steeds gaan golfsurfen op plekken richting de Kaap punt. Alleen de rit ernaartoe is iedere keer al spectaculair!! Deze gaat via de Cheapmans Peak, wat 1 van de mooiste routes is in de wereld, van baai naar baai. Iedere keer sta ik er weer versteld van hoe mooi het hier kan zijn. Je woont in een stad, maar je stapt even in de auto en je zit weer heel ergens anders. Het is gewoonweg niet vast te leggen op foto, dus geniet ik maar voluit van. Helemaal na een goede golfsurf sessie natuurlijk!

Mijn windsurfboard heb ik helaas volledig moeten afgeschreven. Ik heb getracht het water er nog uit te krijgen. Dit is een beetje het geval. Maar laatst eens gekeken hoe die het deed en wat een drama is dat board nu. Het moet constant hard poeieren anders valt deze stil. Mijn nieuwe board was er helaas niet na de 2 weken dat ik de vorige keer hoopte. Maar ik kon er mee leven zodat mijn voet beter kon herstellen en ik had het enorm druk met werk. Dit wordt nu gelukkig minder en mijn nieuwe board is nu ook onderweg in het vliegtuig.

Ten opzichtte van het hostel heeft leven in de villa veel voordelen. Wat ik soms wel mis is toch de hoeveelheid mensen om je heen, je maakt toch minder snel vrienden. (ook al is het vaak tijdelijk) De meesten vrienden zijn ondertussen alweer terug gevlogen. Ook Niels was op trip gegaan voor de laatste maand van zijn verblijf hier. Zelf had ik het nogal druk had met werk was het niet veel meer dan werken en golfsurfen. Want nee, mijn tripjes komen ook niet zomaar aangevlogen. Het meeste eigen werk is weer gedaan en binnenkort zit ik weer meer in de windsurf scene, dus dat zou weer goed moeten komen. Niet dat ik me nu verveel hoor. Maar die teen zette ook wel wat kruisjes heen door sommige van mijn plannen.

Mijn villa wordt toch nog langer verhuurd dus ik kan hier gewoon blijven. Besloten dit te doen, ondanks wat minder contact heb ik het meer naar mijn zin zo. Betere golven, sneller in de stad en afstudeer technisch is dit gewoon het beste voor me.

[View with PicLens]