Dit jaar was het plan om voornamelijk op plekken te windsurfen waar ik nog niet eerder was geweest. Ik hou er altijd wel van om iets nieuws te ontdekken, of het nu wel of niet goed uitpakt weet je pas wanneer je het probeert.

Paleis aan zee
Accommodatie had ik uiteraard ook op het laatste moment geregeld en omdat ik januari en februari de drukste maanden zijn wist ik dat ik flexibel moest zijn. De eerste 5 weken van mijn verblijf was ik iedere week in een andere surfhostel te vinden. Afgezien van het slepen met je spullen iedere keer, zeker niet erg. Je leert meer mensen kennen en het blijft lekker veranderlijk. Alleen altijd met meer man op 1 kamer liggen kan vervelend zijn als er veel gesnurkt wordt. Gelukkig kreeg ik een geweldig aanbod van een oud huisgenoot van het jaar ervoor. Hij is een schrijver en huurt samen met nog 2 vrienden waarvan 1 tevens oud huisgenoot een mega dikke decadente super villa aan het water! Voor zijn werk moest hij 5 weken gaan reizen, ik kon zijn kamer overnemen voor die tijd. Na 5 weken surfhostels kon ik deze verandering wel gebruiken en dan ook nog eens op dé locatie van Kaapstad. Het huis was top met boulders (soort rots) verwerkt in het huis en iedere kamer had een eigen badkamer. Maar het uitzicht en bijna prive strand deden het hem! Daarnaast zat er nog een ‘mooi’ verhaal vast aan het huis waarbij de eerste eigenaar samen met een model tijdens een feestje het raam uitwas geflikkerd. Aangezien ieder huis dikke beveiliging heeft met hekken etc, waren ze precies bovenop het hek met punten gevallen die naar de grot voor naar het strand leidde. Hij had geluk en viel bovenop haar, maar zei overleefde het niet. Meteen werd me duidelijk waarom er een vriezer ter grote van een persoon in de keuken stond, haha.

Trip 1
De vooruitzichten zagen er niet goed uit en Maarten een Nederlander uit een surfhostel vond het mooi idee om samen een surftrip te doen. Uiteindelijk bleek opeens iedereen in dat surfhostel enthousiast en gingen er veel meer. Maar reizen met grote groepen is vaak erg lastig dus we zouden ze onderweg nog wel tegenkomen. De eerste stop was in Struisbaai waar ze nog een dag meer wind verwachtte dan in Kaapstad. Hoe dichterbij we kwamen hoe meer de spullen op het dak kriskras gingen. Maargoed ook, want dan waait het! De weg ernaartoe is lang en vrij monotoon, daarom was het een verlichtting toen we kites aan de horizon zagen. Tot onze verbazing waren er ook 2 windsurfers bezig, 1 ervan bleek ik nog van Australië te kennen. Terwijl we onze pak aan doen, PANG! Ok dat was mijn mast die het begaf van waarschijnlijk transport schade. Beter nu dan op het water. Gelukkig had Maarten een mast die ik kon gebruiken. Een NP X-combat mast die erg lekker werkte in mijn Ezzy zeil. Dit mag ook wel voor het prijskaartje, maar in ieder geval voelde ik het verschil!  De wind was er schuinaanlandig van rechts, maar voor een beschermde baai waren de golven erg hoog! Er zat niet bijzonder veel kracht achter op het moment van breken, maar met een hoogte van 3 meter kon het witte water je erg ver meeslepen. Niet zo fijn gevoel als er overal haaien eitjes op het strand liggen.

De backpackers hier was ik voorgaand jaar al eerder geweest en was ook dit keer weer top. De volgende dag geen wind meer en zijn we naar Wilderness gereden, hier kwamen we ook de rest uit Kaapstad weer tegen en hebben we een relaxte avond pizza gehad. De volgende dag stond in het teken van golfsurfen in Buffelsbaai. De golven hier waren zeer goed en na afloop zouden we een braai doen op het strand. Helaas begon het plots volop te regenen, daar sta je dan met 10 man en je vlees! Uiteindelijk konden we de braai onder de carport doen bij oud vrouwtje. Een superbraai juist omdat we dachten dat het niets meer zou worden.

Omdat Maarten op tijd terug wilde zijn in Kaapstad zijn we die avond onderweg terug naar Oudshoorn gegaan. De rit ernaartoe ging over een berg pas in zeer dichte mist waarbij nog net de lijn een meter voor de auto te zien was. Hier hebben we de volgende dag een waterval bezocht wat echt de moeite waard was! Het had ook hier eerder geregend en wij hadden een dikke waterval met top weer erbij. Na het koude water kwamen we onderweg nog  naar Kaapstad een warm water bron tegen. Na een uur hierin te hebben geweekt wil je niet weten hoe relaxed je dan voelt, niet normaal zo lekker!

Activiteiten
Het plan was vooral om er 3 maanden te leven en dus ook te werken. Door in Bakoven te leven zat ik al dichterbij de stad wat erg mooi was voor activiteiten buiten het surfen om. Natuurlijk voor het surfen moet je dan meer rijden, maar dit kun je toch niet de hele dag doen. Zo mooi vind ik Blouberg waar het meeste surfen plaats vind nu ook weer niet! Je kunt hier meestal wel het water op, maar om ergens te gaan moest je ook van hieruit altijd rijden. Vanuit Bakoven is het de berg over en na een paar minuten ben je in het centrum, met vele eet en chill mogelijkheden. Verder waren mooie plekken snel aan te rijden waar je kunt chillen op het strand of 1 van de vele wandel/klimroutes kunt bedwingen.

De hoofdactiviteit waar ik ook ditmaal voor gekomen was, was windsurfen. Golfsurfen niet zo zeer gewoon omdat het water zo verschrikkelijk koud kan zijn in Kaapstad. Als je spieren na een uur niet meer reageren is de lol er snel vanaf vind ik. Voordat ik überhaupt geboekt had, had ik eerst mijn board intensief gecontroleerd om een fiasco als die van vorig jaar te voorkomen. Ondanks dit was er ook dit jaar weer sprake van een fiasco. Na al 3 weken zag ik het water uit de zijkant van mijn board spuiten en tevens was hij weer zacht onder mijn enkel.  Dit kon gerepareerd worden maar ik vond het board na reparatie waarin ik tevens vele vaardagen miste een stuk zwaarder aanvoelen. Zeker met minder wind reageerde het board anders. Na uitvoerig controleren bleek vrijwel het gehele dek zacht en sprong deze er vrijwel spontaan vanaf. Een beetje poren in een schade deed me vermoeden dat er te weinig hars gebruikt was waardoor de lagen niet goed aan elkaar hechtten. Naar mijn mening een garantie geval, maar het board moest terug naar de fabriek in Bulgarije waarna dit besloten zou worden. Het resultaat wacht ik nog op. Door het board weken achtereen in de zon te hebben gelegd leek het gewicht wel redelijk terug naar af, maar de oude zou hij nooit meer zijn.  Het board voelde zwaar aan en vooral aanplaneren was een hel. Hierdoor heb ik het grootste deel van mijn verblijf heb ik rond gesurft op een board die wel werkte maar net even anders reageert. Je maakt hierdoor soms onnodig fouten en dit kost je weer ander materiaal. Hierdoor ga je uiteindelijk voorzichtiger varen en dat maakt het zeker niet leuker!

De laatste 2 weken
Hoe verder in het seizoen hoe minder kans op wind in Kaapstad. Op een enkele windsurf sessie na genoot ik er toch weinig meer van met dit board en eenmaal uit mijn paleis was het tijd voor een laatste roadtrip. Aangezien ik behoorlijk genoot van het Kaapstad leven, kom je ook weleens iemand tegen. In dit geval een lokale zeilchick waarmee ik het wel heel erg goed kon vinden. De eerste week van mijn roadtrip vergezelde ze me waarna ze helaas weer moest werken. De bestemming stond vast, naar Jeffreysbay om te golfsurfen. Maar onderweg zijn er ook vele mooie plekken, niet alleen om te golfsurfen. Zo heb je uitgestrekte vlaktes met bergen die vele kleuren hebben op de achtergrond. Om ergens te komen moet je ook vaak via een pas door de bergen heen waarna de natuur plots meer dat van een tropisch regenwoud lijkt. Iedere dag een klein stukje rijden en ergens iets doen + chillen was het plan. Zij kwam uit Porth Elizabeth iets verder dan Jefreysbaai en hier hadden we nog een super braai gehad bij haar ouders. De volgende dag weer verder en het bleek te waaien. Iets van 10 jaar eerder had ik ooit op de kaart gekeken en gedacht van, “daar wil ik surfen”. Zonder kaart de weg gevolgd tot we afslag vonden waarvan mijn gevoel zei dat het weleens iets kon zijn. De weg eindigde op een klein parkeerterreintje midden in  een natuur gebied, Cape Recife. Schitterende duinen en stranden, maar ook wind en golven! De stroming was er enorm en ik was alleen op het water bezig. Wat zeg ik, er was geen kip! Met mijn board niet het makkelijkst om er doorheen te komen maar uiteindelijk was het wel de moeite waard! Niet zozeer omdat het de beste omstandigheden waren, wel omdat de ontdekking van zo’n plek super is.

Na verblijf in safari tenten in de bushbush viel het verblijf in Jeffreysbaai nogal tegen. Er zijn veel backpackers maar allemaal in het stadje en ze zijn vrij compact. Maargoed dan ben je wel in golfsurf walhalla! De laatste week was ik helaas alleen, maar gelukkig redelijk wat kunnen golfsurfen tussen de dolfijntjes. Terug naar Kaapstad had ik gezelschap van een Nederlander die na vrijwilligers werk in Malawi terug aan het backpacken was naar Kaapstad.

Vervolgens had ik nog een weekeinde in Kaapstad voordat ik naar huis vloog. De laatste avond hadden we een top afscheidbraai bij mijn oude paleis wat erg gezellig was. Helaas was er nog in mijn auto ingebroken en was mijn fotocamera pleite. De volgende dag bleek dat ze ook hadden geprobeerd de accu van de auto te jatten. De kabels waren kapot dus dat moest eerst gerepareerd voordat ik naar het vliegveld kon. Uiteindelijk snel gefixt en alles kwam weer op zijn pootjes terecht.

[View with PicLens]

 

Op surfspots als het Kaappunt is het echt nadelig als je voetenwerk niet zo goed functioneert. Je loopt hier met je surfspullen over de rotsen die nu ook nog eens volledig bekleed waren door mosselen met hierop beukende golven. De plek die ik had gekozen om eruit te gaan werd hem echt niet. Maar tijdens het terug klauteren kijk ik 1 tel niet en een golf klapt op mijn zeil. Op mijn bek op de mosselen. Voeten en handen natuurlijk vol met de nodige sneeën. Uiteindelijk een andere plek gevonden en in masthoge golven een ok sessie gehad.

Mijn afstudeer project bij het bedrijf liep ten einde en voor de laatste 2 weken had ik een surftrip naar de oostkust in gedachte. De windsurfspullen wel meegenomen maar de insteek was toch voornamelijk om te golfsurfen op zoveel mogelijk plekken. De eerste stop was weer in Cape L’Agulhas/struisbaai waar ik een aantal weken eerder ook geweest was. Dit keer leuke golfjes bij het locale haventje ideaal om weer aan de peddelconditie te werken. Vanuit Cape L’Agulhas  via mooie plattelands weggetjes van plek naar plek opzoek naar goede surf. Aangekomen bij Stilbaai zag ik ze surfen op een hele mooie pointbreak. Nog een paar gaten in mijn voeten verder lag ik met nog een aantal man te wachtten op de golven die regelmatig kwamen. De take off was vrij stijl wat betekende dat je 3 meter naar beneden keek op het moment dat je moest gaan staan, slik. Helaas begon het al snel donker te worden en in de buurt een backpackers gevonden.

De volgende dag was weer minder en de golf rommelig, tijd om verder te rijden. Helaas bleef het weer minder en regende het soms, iets wat het al een jaar lang niet had gedaan. Via Mosselbay en George belande ik in Victoria bay, helaas was het nergens de moeite om het water in te gaan. Bij Wilderness een backpackers gezocht waar het helaas vrijwel uitgestorven was. Jammer want juist bij backpackers kun je leuke mensen tegen het lijf lopen. Het gebied daarentegen was schitterend.

De volgende dag besloten naar Jeffreys bay te rijden, wat een beetje mijn eindbestemming zou zijn. Onderweg nog even de toerist uitgehangen door te stoppen bij een slangen sanctuary. In het buitenverblijf zaten een groot aantal lokale giftige slagen. Om een betere foto te maken van een groene? slang dacht ik dat de gids bedoelt dat ik wel even naast hem in het verblijf kon komen te staan. Dus hop het muurtje over en ja vanuit daar kon ik hem goed zien. De gids draaide zich om en keek me echt zo aan van, wat doe jij nou? Hij bedoelde dus niet aan deze kant van het muurtje, haha. Maar hij vond het ok en vertelde me dat ik de eerste was die ooit in het verblijf was geweest.

Het weer klaarde op en na het zien van de lokale slangen van de graden route weinig zin om ergens in de bossen erop uit te trekken. Dus snel verder naar J-bay. In J-bay eerst op zoek gegaan naar een backpackers. De eerste backpackers die ik checkte zat bovenop een duin en had een mooi uitzicht. Terwijl ze me even rond leidden zie ik een bekend gezicht zitten, Niels! Die was na Kaapstad naar Fuerteventura gegaan om surfles gegeven. Dat beviel hem niet en ik wist dat ie een job in J-bay had gekregen. Alleen geen idee waar hij zat, maar hier dus als surfinstructeur voor de backpackers. Super chill en de komende dagen veel met hem gesurft. De backpackers was een echte feestbackpackers dat doorging tot in de vroege uurtjes, wanneer ik weer ging golfsurfen. Dat werkte dus niet.

Ondertussen was ik helemaal verrot van het gegolfsurf en een nieuw Frans golfsurfmaatje kon ook wel wat rust gebruiken. Zijn voeten waren helemaal kapot van de nodige aanvaringen met de riffen.
Een stukje voor bij Port Elizabeth zit het Addo Elephant park. Ik kon natuurlijk ook moeilijk voor een tweede keer naar Zuid Afrika geweest te zijn zonder weer een Olifant gezien te hebben. De weg ernaartoe de hoofdwegen vermeden en kriskras door het land zonder kaart naar het park gereden. Bij het park moet je even dokken en dan kun je door de gate. Mijn ervaring is dat het eigenlijk gewoon een grote dierentuin is, alleen groter en kun je met je auto tussen de dieren rijden. Merendeel van de tijd zie je niets omdat je tussen de bebossing heen rijdt. Alleen als je geluk hebt loopt er een beest voor je neus de weg over. Bij de waterpoelen is de kans groter dat je veel olifanten zien. Tijdens onze 4 uur in het park zagen we 3 olifanten een hoop zwijnen en bokken. Tevens zagen we nog net de kont van een neushoorn wat al bijzonder schijnt te zijn. Wat verderop zagen we nog wat buffels, maar die jongens waren erg lui. Echter hebben we geen Luipaarden en leeuwen gezien. Niet erg want al met al was het een leuk uitstapje zo.

Terug in Jbay ingechecked in een andere backpacker. De laatste dagen dat ik zo goed kon surfen wilde ik natuurlijk wel het maximale eruit halen! Jbay staat wereldwijd bekend als 1 van de beste golfsurf plekken. De golven hier zijn hartstikke goed en ik merkte dat ik hier eindelijk echt kon leren golfsurfen. Het zijn lange golven waar je heel veel je turns op kan oefenen.  Al zijn er ook wel spots waar je zo snel mogelijk moet gaan om het einde (paar honderd meter verderop) te kunnen halen. Dat allemaal terwijl dikwijls honderden dolfijnen op een meter naast je door het water spartelen.

Wat is mijn naam? Oja, Kristian Sauer… Ik kijk om me heen ik zit op mijn surfboard in het water en vraag me af waar ik eigenlijk ben. Is dit Jbay? Ja volgens mij wel. Ben ik hier dan met een auto gekomen? Mijn hand gaat naar de plek waar dan mijn auto sleutel zou moeten zitten. Mijn hand gaat vervolgens over een pijnlijke plek op mijn hoofd. Een jongen die klaar is met zijn golf vraag ik waar ik het beste aan land kan gaan. Na een wandeling eenmaal terug op de parkeerplaats bij het zien van mijn auto begon mijn bewustzijn weer te functioneren. Toevallig belt Niels me net en ik vertel hem dat ik me vaag een paar momenten kan herinneren. Een longboarder die op zijn bek ging, maar ver genoeg was. Een board dat dichterbij kwam. Iemand die zei, Sorry mate my leash broke. Iemand die zei dat ik waarschijnlijk een board tegen mijn kop had gehad. Zelfs stond me iets ervan bij dat ik nog een golf gesurft had, wat wel klopte met de positie waarop ik een soort van bijkwam. Voor de rest allemaal redelijk blanco. De mensen die van het water kwamen hadden in ieder geval niets bijzonders gezien. Dus wel cool natuurlijk dat ik nog doorgesurft had, maar wel apart! De volgende dag zag ik een longboarder die bekend voorkwam. Die schrok zich rot en had helemaal niet in de gaten dat ik zo ver heen was geweest. Die middag rustig aan gedaan en verder had ik geen last meer dus nog een paar dagen super gegolfsurft daar.

Helaas moest ik terug gaan rijden. Dan realiseer je dat het echt bijna voorbij is. Zeker omdat Jbay voor mij zo relaxed was vond ik het moeilijk om te gaan. Richting Kaapstad gaven ze nog wel een dikke pluim wind op dus dat hielp. Op die wind nog wel gewindsurft maar dat was niet zo spannend. De vooravond voordat ik zou gaan vliegen nog een Braai met de mensen van mijn werk daar. Dit was een super chille laatste braai waarbij je iedereen gedag zegt op het einde. Je zegt tot de volgende keer, maar de kans is natuurlijk groot dat je mensen nooit meer ziet. Zoals het helaas zo vaak gaat tijdens reizen. Al zou ik natuurlijk kunnen beslissen om hier na mijn studie te gaan werken, wie weet.

Alle surfspullen weer ingepakt en de aswolk scheen geen roet in de plannen te gaan gooien. Voor de laatste zonsondergang nog afgesproken met Diewertje en Steijn en samen gechilled en toen zat het erop. Naar het vliegveld waar de huurauto maatschappij me nog probeerde te naaien voor 15 euro, haha. Maar ze konden de pot op en het inchecken erna ging gelukkig zonder problemen. Twaalf uur later was ik weer terug in NL, going for the Endless Summer… Oef is dat even een tegenvaller!

[View with PicLens]

 

De maand begon met volop actief bezig te zijn voor mijn afstuderen. Hier zit schot in en dat mag ook wel gezien ik hier ook niet al te lang meer zit. Ondanks dat. Wat zou jij doen als je op kantoor zit te werken aan je afstudeerproject en je ontvangt een belletje dat er een pakketje, een windsurf board af te halen is? Ze hebben denk nog nooit zo snel iemand uit het kantoor zien lopen/rennen. Vol gas naar het vliegveld, waar aangekomen ik toch echt even de weg moest vragen. Normaal gesproken betekent dat je alsnog zelf de weg moet zoeken. Maar wonderbovenwonder dit keer een perfecte routebeschrijving.

Terwijl de meeste dingen vanuit de overheid op zijn zachts gezegd vrij lang duren wandel ik hier het douane gebouw binnen en een minuut later weer naar buiten. Even langs de freight handler en klaar. Hoe is het mogelijk? Snel naar huis waar het uitpakken van het board, het erop schroeven van de voetbanden en vinnen duurde zelfs nog langer!

Al die haastige spoed had natuurlijk een reden. Het waaide en die middag stond ik eindelijk weer op het water met een board dat leek te werken! Vanaf toen is het een kwestie geweest van de windsurf conditie opbouwen en wennen aan het board. Gelukkig leuke dagen gehad om dit mee te kunnen doen. De blessure blijft helaas wel van invloed op mijn varen, maar ik heb goede hoop dat dit ooit over gaat.

Mijn verjaardag kwam eraan maar ook een eerste weekeinde zonder wind en golven. Tijd om weer eens een tripje te gaan maken wat voor mijzelf een perfect verjaardag cadeau is. Besloten om naar Cape Agulhas te rijden wat de meest zuidelijkst punt van Afrika is. Veel mensen denken dat dit Kaap de goede hoop onder Kaapstad is, maar dit is niet het geval. Bij Cape Agulhas komen de Indische en Atlantische oceaan daadwerkelijk samen. Als je niet veel tijd hebt kun je beter naar Kaap de goede hoop gaan want deze is veel spannender voor het oog, maar is toeristischer.

Onderweg nog wat plaatjes en potentiële surfspots gechecked. Niet erg aantrekkelijk als je reclame borden ziet staan voor shark cage diving en achter een werkende golf de excursie bootjes voor anker ziet gaan. Dus maar lekker verder blijven rijden. Dit veelal over locale onverharde wegen die het boerenlandschap doorkruisen. Hier wordt veelal Afrikaans gesproken maar juist omdat het zo vergelijkbaar is, moeilijk je verstaanbaar te maken als je probeert terug te praten in het Nederlands.

Bij Cape Agulhas in gechecked in de meest zuidelijke backpackers van Africa. Zo’n beetje alles daar heeft iets in haar naam als in, het meest zuidelijke restaurant, meest zuidelijke b&b etc…. De backpackers zag er echt top uit! Heel kleurrijk aangekleed met oude windsurf zeilen en boards wat mij natuurlijk direct thuis deed voelen. Mijn verjaardag dus toch gevierd, lekker op een spontane manier.

Die dagen een hoop nieuwe leuke mensen leren kennen en met sommige afgesproken in Kaapstad. In de omgeving heb ik veel gesnorkeld, in mijn shorts wel te verstaan! Heerlijk, eindelijk warm water! In het lokale haventje lange tijd gesnorkeld op aanraakafstand met een onwijs grote Stingray, ja ik leef nog. Natuurlijk ook naar het meest zuidelijkste puntje geweest, hier kun je o.a. een scheepswrak zien. Niet super spannend maar beetje rondklauteren op de rotsen is altijd lekker. De golven waren er te klein voor mij om er iets mee te kunnen. Dus daarom maar meer toeristen dingen doen, waaronder een grot aan zee bekijken in een plaatsje verderop. Terwijl ik het parkeerterrein op rijd zie ik ze golfsurfen in hun shorts bij het strand eronder. Mijn golfsurfboard had ik meegenomen voor een ‘voorals situatie’. Voor ik wist lag ik voor het eerst te peddelen in mijn shorts. De golven waren niet hoog, maar ze werkten en eventjes lekker bezig geweest tot het tij te hoog werd en de golf bovenop het rif brak waar het niet er diep was. De grot kon je ook alleen bekijken met laag water, dus die heb ik maar moeten missen. Een geslaagde trip within a trip dus.

Terwijl in Europa de lente is aangebroken begint hier de herfst. Terwijl het aan het begin van maart nog verschrikkelijk warm was, dalen de temperaturen nu aan het einde van de maand naar de 20 graden. De constante zon verveelt ook niet meer, want het weer wordt wat afwisselender. Van tijd tot tijd waait het nog wel en golfsurfen is hoe dan ook meestal mogelijk. Ik ben benieuwd wat de maand april gaat brengen!

[View with PicLens]

 

ps. Wie komt er nieuwe surf foto’s maken?

Laatst ook naar een overheidsinstantie gegaan om mijn visum met 3 maanden te verlengen. Ik had al gehoord dat dit vreselijk was, voornamelijk omdat je de hele dag zit te wachten. Toen ik ging stond er al een rij van hier naar Amsterdam nog voordat het open ging, direct doorgereden dus. Eerder als tip gekregen dat dit sneller ging op een locatie 75km buiten Kaapstad in Paarl. Ja, dit ging zeker sneller. Alleen was dit alleen nog maar de aanvraag…

Er is niets verschrikkelijker dan in een hostel te zitten met alleen maar surfers en jij kan niet, want je bent geblesseerd, hebt geen goed board en je moet werken. Op een soort van marktplaats gereageerd op een aantal ‘houseshares’. 1 daarvan zat in Bakover/Campsbay. Wanneer je hier woont, kun je eigenlijk niet hoger op de trede van de berg komen qua woon locaties in Kaapstad. Het huis zou voor 1 maand beschikbaar zijn want hierna ging het huis tegen de vlakte. Er woonden 3 coole mensen in het huis en 1 had al iets anders gevonden. De prijs was goed, het huis ofwel mega dikke villa was gaaf(Zwembad, Braai gebied, Dubbele garage, Veel ruimte enz..lekker dus) , locatie top (uitzicht op zee en de 12 apostelen wat een zijkant van de Tafelberg is en de Lionshead)! en ze vonden mij ook geschikt om ze aan te vullen.

Vanuit hier kon ik me weer beter focussen op mijn afstuderen. Tevens kwamen er en een aantal opdrachten voor mezelf voorbij die ik hier goed kon doen. Wil ik naar mijn werk en de stad in, dan is het 10 minuten rijden de berg over (tegenover 1.5 uur in de file eerst). Wil ik kunnen golfsurfen begint het bij 10 minuten, maar meestal ga ik overigens wel verder.

Doordat mijn de spieren van mijn teen sterker werden wel veel gaan golfsurfen. Vanuit mijn nieuwe locatie nu steeds gaan golfsurfen op plekken richting de Kaap punt. Alleen de rit ernaartoe is iedere keer al spectaculair!! Deze gaat via de Cheapmans Peak, wat 1 van de mooiste routes is in de wereld, van baai naar baai. Iedere keer sta ik er weer versteld van hoe mooi het hier kan zijn. Je woont in een stad, maar je stapt even in de auto en je zit weer heel ergens anders. Het is gewoonweg niet vast te leggen op foto, dus geniet ik maar voluit van. Helemaal na een goede golfsurf sessie natuurlijk!

Mijn windsurfboard heb ik helaas volledig moeten afgeschreven. Ik heb getracht het water er nog uit te krijgen. Dit is een beetje het geval. Maar laatst eens gekeken hoe die het deed en wat een drama is dat board nu. Het moet constant hard poeieren anders valt deze stil. Mijn nieuwe board was er helaas niet na de 2 weken dat ik de vorige keer hoopte. Maar ik kon er mee leven zodat mijn voet beter kon herstellen en ik had het enorm druk met werk. Dit wordt nu gelukkig minder en mijn nieuwe board is nu ook onderweg in het vliegtuig.

Ten opzichtte van het hostel heeft leven in de villa veel voordelen. Wat ik soms wel mis is toch de hoeveelheid mensen om je heen, je maakt toch minder snel vrienden. (ook al is het vaak tijdelijk) De meesten vrienden zijn ondertussen alweer terug gevlogen. Ook Niels was op trip gegaan voor de laatste maand van zijn verblijf hier. Zelf had ik het nogal druk had met werk was het niet veel meer dan werken en golfsurfen. Want nee, mijn tripjes komen ook niet zomaar aangevlogen. Het meeste eigen werk is weer gedaan en binnenkort zit ik weer meer in de windsurf scene, dus dat zou weer goed moeten komen. Niet dat ik me nu verveel hoor. Maar die teen zette ook wel wat kruisjes heen door sommige van mijn plannen.

Mijn villa wordt toch nog langer verhuurd dus ik kan hier gewoon blijven. Besloten dit te doen, ondanks wat minder contact heb ik het meer naar mijn zin zo. Betere golven, sneller in de stad en afstudeer technisch is dit gewoon het beste voor me.

[View with PicLens]

 

Cape Town update 4 from K Sauer on Vimeo.

[View with PicLens]

 

Aangezien ze hier kerstvakantie hadden, had ik deze ook. Uitstapjes naar bijvoorbeeld het Krugerpark werden me afgeraden. Totaal geen vrijheid om gaan en te staan waar je zelf wilt en het is er volop druk. Een uitstapje naar de dierentuin zou vergelijkbaar zijn, maar dan zonder de hassle.

Voordeel van verblijf in het hostel is dat veel mensen leert kennen. Jeroen en Christian – 2 dutchies vertelden dat ze het idee hadden om naar Namibie te gaan voor 10 dagen, samen met Dieuwertje een Nl chick die hier woont en werkt. Zei had een dikke Land Rover met daktent en er bleek plaats te zijn voor 4 man. Het leek ze leuk als ik ook mee ging. Echt vaste plannen waren er nog niet behalve dan die kant uit te rijden en surfen/windsurfen when ever mogelijk. Alle surfspots gemarkeerd op de kaart, de Landrover/tank volledig volgeladen en alles erop gestouwd, waarna we aan het einde van de middag vertrokken.

We hadden afgesproken ‘s avonds na zonsondergang niet te rijden. Een camping vinden is dan vaak vrij onmogelijk en de kans op het raken van wild of een dronkelap is veel groter. De eerste stop was hierdoor bij Langebaan. Langebaan zelf is een lagoon binnen een natuurpark. Helaas het gedeelte bij de camping is niet mooi. Ivm een dikke onnatuurlijke rotsblokken aan de kant. Volgende dag dus snel weer verder… next stop Elandsbaai.

Elandsbaai ligt maar op 1.5 uur verder rijden. Ons doel was niet om zo snel mogelijk naar Namibië te crossen, maar om onderweg ook te chillen. Elandsbaai gaf ons mooie/perfecte golven met een windsurfsessie als afsluiter. Hier hebben we overnacht en na een kleine golfsurfsessie in de ochtend weer verder gaan rijden.

De afslag naar bepaalde grotten hadden we gemist. Na zoveel kilometer gehobbel op de dirt roads reden we toch maar liever door naar de grote weg. Vlak voor Springbok kwamen we een Game lodge tegen met camping en een zeldzame maar ook nog eens geile Zebra. Om op het terrein te komen moest deze eerst verjaagd. Zeldzaam of niet, met stenen en stokken kregen ze hem uiteindelijk op afstand. Met gemengde gevoelens reden we richting het kampeerterrein. Afgezien van de kou met wind was het wel een leuke locatie zonder andere kampeerders. Bij zonsopkomst wordt je al snel de tent of land Rover uitgestoomd. Na ontbijt hebben we de 4wd eens kunnen testen op de tracks daar. Onderweg zie je dus struisvogels, bokken etc. Mensen betalen dus om daar rond te worden gereden. Naja wij dus ook een beetje. De 4wd deed het dus hop weer verder naar Namibië.

Richting Namibië werd het alleen maar warmer en warmer. Na wat gestress bij het grenskantoor ivm wat missende auto papieren waar ze uiteindelijk niet om vroegen, waren we 2 uur later in Namibië. Namibië was tot 1990 onderdeel van Zuid Afrika. Het land is echt dun bevolkt met maar 2 miljoen inwoners. Tevens het droogste land in Afrika onder de evenaar. Het grootste gedeelte bestaat uit woestijn met her en der een plaatsje. Zodra je de grens over gaat veranderd de natuur van vrij saai naar heel boeiend. Wij gingen ook direct van de hoofdweg af via een dirt road langs een rivier op weg naar de kustplaats Lüderitz. Na uren van gehobbel en spectaculaire views stond er het bordje camping, 10 km. Na 10 km stond er weer een nieuw bordje, camping 14km. Dit keer weer een bordje, maar dan wel  1 die camping zei. Ons kerst dinee was wat tegengevallen vanwege  1 of andere worst of darm dat het was. Dus dat kon beter en elke avond werd het dat ook. Braai aan en gaan. Na nachts helemaal lek geprikt te zijn (alleen ik dus, grr) weer on the road. De road die veranderde in zandstorm hoe dichter we bij Lüderitz kwamen. We hadden al verhalen gehoord van auto’s waarbij de lak eraf gezandstraald was. Midden in de zandstorm zagen we nog een plaatsje liggen, wat een verlaten Ghost town bleek te zijn. Ook niet zo gek ook, alleen wie was er nu zo gek om midden in de woestijn een plaatsje te bouwen? Hierna volgde Lüderitz waar het nog steeds knetter hard waaide, maar gelukkig zonder het zand. Lüderitz is een enclave midden in het gebied. Er wordt in de woestijn eromheen diamanten gedolven. Hierdoor zijn stukken land groter dan heel Nederland tot verboden gebied verklaard. Helaas ook de plekken waar er mooie golven binnen konden lopen. Omdat het gebied in 2006 verklaard was tot Nationaal Park hoopten we dat iets mogelijk zou zijn, maar we hoorden daar dat er eigenlijk nog niets veranderd was. We hebben hier dus gewindsurft de volgende dag met onze kleinste zeiltjes op een stuiterzeetje. Hierna weer de enige weg van en naar Lüderitz door het verboden mijngebeid terug.

Het is allemaal woestijn, maar het landschap blijft toch veranderen en volop fascinerend. Het idee was om door te rijden naar de imposante rode duinen van de Sossusvlei. Toen we bij de gate en camping aankwamen was dit wel even een shock. Dit bleek natuurlijk volop toeristisch te zijn. Dus toerbussen die er uitzien als vleestransporten stonden hier ons op te wachtten. Maargoed, moet dan maar. Wij vroeg opstaan om bij zonsopgang het park binnen te kunnen. Onderweg kom je de eerste duinen al tegen. Bij de eerste grote duin werden alle vleestransporten geleegd en zie je hier opeens 50 man op een topje staan. Vrij vaag gezicht aangezien er verder weinig is behalve de eindeloze woestijn. Wij gingen naar de Deadman’s vally, klonk wel interessant en alleen met een 4wd bereikbaar. Helaas ook hier waren we niet alleen.  Wij besloten het hoogste duin te beklimmen. Een flinke klim waarbij het gelukkig bewolkt was. Christian vond hem als klimmer iets te makkelijk en besloot na een eerste klim af te dalen in een soort van krater en weg bijna recht omhoog te nemen. Gekkehuis. Eenmaal op de top heb je een adembenemend uitzicht. We hadden eigenlijk willen sandboarden, maar die kon je daar niet huren. Dus hop op allerlei andere manieren die heuvel af. Bij het doen hiervan maakte deze een onwijs gaaf geluid en ging het hele duin vibreren.

Sossusvlei was het meest noordelijke wat we konden gaan qua tijd. Helaas want meer naar het noorden ligt Walvisbaai waar ook goede surfspots zouden zijn, maar dan wel bereikbaar.  Het was alweer oudejaarsdag. Een feestje hadden we al opgegeven. Na een bezoekje aan de garage vanwege een losgelaten schokbreker gingen we weer op pad. ‘s Avonds kwamen we weer bij een plaatsje voor overnachting. We hadden geen inkopen gedaan dus wilden uit eten. De jongen van de camping ging ons wel even voor naar een hotel waar dat kon. We stappen naar binnen en kijken echt naar echt foute dames met de meest foute jurkjes aan ooit. Dat bleken de serveersters te zijn. ‘Helaas’ was de keuken gesloten al was onze trek al bijna voorbij. Gelukkig nog wel wat gevonden. En na wat discussie over wanneer het in Namibië nu eigenlijk middernacht was toch de kurk eraf, gewoon gezellig met zijn 4ren.

Hierna was het eigenlijk alleen nog maar terug rijden met de nodige stops onderweg. Uiteraard ook wel bij Elandsbaai in de hoop nog wat golfjes te kunnen pakken en om vers gevangen Crayfish te eten. Zo vers dat ze nog leven net voordat je ze op de braai gooit. Een Africaan toonde even hoe je ze moest bereiden. Met een mes hak je in het lijf en trek je hem open waarna je de darmen eruit haalt. Dieuwertje mocht het daarna proberen maar had even de pep talk nodig, “toughen up girl your in Africa”.

Die avond was er langarm dansen in town. Een dergelijk lokaal feestje konden we natuurlijk niet afslaan. Dit was zeker weer eens wat anders. Eigenlijk is het totaal niet spannend maar wij maakten er een mooi feestje van. Meer mag ik er van Dieuwertje niet over zeggen. Het laatste stukje terug naar Kaapstad en dat was het weer.

Gelukkig was Namibië super mooi! Van het surfen hadden we het niet hoeven hebben. Ook de sfeer in de auto was 10 dagen lang helemaal top. De nodige mind games werden versleten en nodige onderwerpen kwamen aan bod. Het tempo van de trip lag niet erg hoog. De afgeladen Land Rover ging natuurlijk al wat minder hard en offroad moesten vanwege het gewicht op het dak ook wel oppassen. Maar zo zie je onderweg nog eens iets en was het wel gewoon chill. Op naar meer!

[View with PicLens]

 

De eerste dag in contact gekomen met de Letten Krisjanis een semi gesponsoorde duude (http://www.lat168.lv) en Anete zijn vriendin die de hele dag de foto’s maakt. Hiermee ben ik de volgende dag naar de Kaappunt gereden om daar te windsurfen bij Platboom. Eenmaal aangekomen was het er Bavoon mania! Niets vermoedende toeristen werden overvallen door apen die snapten hoe ze de deuren van auto’s konden openen. Afijn, de toerist lacht zich dood bij het zien van de apen, de alfa aap opent het portier, de hele familie aap springt de auto in, de toeristen springen als gekken de auto uit, de auto wordt helemaal binnenste buiten gekeerd!

Nadat alle gekheid voorbij was tijd om op te tuigen. Helaas kon ik niet direct het water op, namelijk mijn trapeze vergeten. Op een geven moment gelukkig nog 1 kunnen lenen. Op het laatst heeft Krisjanis nog een aantal zeer mooie plaatjes gemaakt.

De volgende dag met 2 Nederlanders een stukje naar het noorden gereden, naar een spot genaamd Yzerfontijn. Ook weer een mooie sessie gehad, alleen mijn board voelde wel ergg zwaar aan. Voordat ik wegging wist ik al dat er ergens water binnen kwam en had gehoopt dit nu ieder geval afgesloten te hebben. Niet dus. De volgende dag naar een repair guy gebracht, waar deze anderhalve week heeft gelegen om het water eruit te krijgen.

De wind ging liggen en er moest gewerkt worden. Maar in de vrije uurtjes steeds weer gegolfsurft. Arco en Esther ook uit het Westland zitten hier ook, samen met Paul, in een appartementje. Ook met hun een keer gaan golfsurfen. Op een geven moment zitten Arco en ik te chillen, zien we plots een vin naast Paul opdoemen. Paul zag deze ook en kwam op zijn makkie terug naar het strand. De vin ging de andere kant op, maar om Paul nog even gek te maken op het laatst nog even volop staan wuiven.. haha wat slecht.

Die avond samen met Niels nog een sessie gedaan. Net een leuke golf gehad hoor ik tijdens het peddelen opeens van achter de golven. HAAI HAAI! Dus hop rechtsomkeert naar het strand. Niels kwam niet veel later aan op het strand, met volledig wit getrokken gezicht. Een meter naast hem popte er plots een vin op! Of het haaien waren geen idee, maar honger hadden ze dan in ieder geval niet. Je gaat er in ieder geval wel dingen van zien..

Het bedrijf waar ik werk heeft 2 weken kerstvakantie, dus ik ook. Dit werd weer ingeluid met wind en golven. Omdat mijn eigen board nog in reparatie was maar even een boardje gehuurd. Ze hadden helaas niet het aanbod waar ik op hoopte, uiteindelijk gekozen voor een Starboard Kode 74l. Zelfde als van Oossie alleen wat kleiner. Wel weer eens goed om de verschillen te voelen. Vooral de tweede dag een super sessie kunnen scoren. Samen met de Letten naar Scarborough gereden. De surfspot ervoor te weinig wind. Scarborough leek wel te kunnen werken en liepen mooie golven binnen. Alle andere windsurfers reden telkens door, maar onze keuze om hier te gaan was uiteindelijk de beste. We hebben met zijn 2een de plek 3 uur lang voor ons alleen gehad wat echt een opperdetopper super sessie was! Anete schoot weer alle foto’s, waarvan sommigen uit een hele mooie hoek. THANK YOU ANETE KOHA, YOUR THE BEST! Echt waar helemaal top, zulke foto’s krijg ik deze trip niet meer erbij.

Donderdag naar Namibië met nog 3 Nederlanders. Jeroen en Christian die ik ken van het hostel en Dieuwertje die hier een baan heeft + een dikke Land Roover. Plan is om alle surfspullen mee te nemen en maar te zien wat er uiteindelijk gaat gebeuren. Dit voor 10 dagen want dan moet ik weer werken en Douwertje tevens ook. Dit wordt dus weer een mooie kerst en Nieuwjaars wisseling. Tussen het surfen door gebeurt er nog veel meer, maar zodra het surfen hier normaal voor me is. Zo van ”daar gaan we maar weer” besteed ik hier aandacht aan. Maar next story; Namibia!!

Hierbij een “kleine” selectie van de foto’s:

[View with PicLens]

 

Nadat ik een beetje zeker wist dat het door kon gaan, direct geboekt. Directe vlucht van Amsterdam naar Kaapstad met KLM van 11,5 uur. Geen koffer maar 2 pakketjes van 2x 20kg gemaakt en de rest handbagage. Dit keer geen gedoe met inchecken, 80 euro lappen voor het extra pakketje en klaar. Stoel bij de nooduitgang geregeld die nog over was, dus dat was een best vluchtje.

Van te voren een hostel geregeld. Van hieruit ga ik opzoek naar eventueel een iets voor de langere termijn. Autotje gehuurd voor 10 euro per dag, zonder kun je eigenlijk niet.
Terwijl mijn autotje wordt afgegooid komt Niels binnen walsen. Gast zit hier al een tijdje en bleek dat in het zelfde hostel had gezeten waar hij nog geregeld langskwam. Dus voor ik het weet was de car packed met onze golfsurfboards. Op naar de eerste sessie! Direct een super chille met zijn 2een en leuke in kom golfjes.

Volgende dag afgesproken met het afstudeerbedrijf. Ze zijn hier een beetje met de wegen bezig wat resulteert in chaos! Gaat me snel een uur kosten om de stad in te komen en ook weer eruit. Dus een scooter ga ik zeker overwegen. Eenmaal op het bedrijf alles weer goed. Pand is niet groot, maar dus wel veel persoonlijk contact. Degenen die ik sprak waren zeker aardig. Die middag direct meegegaan naar een klant waarbij ze een hun werkwijze presenteerde en een brainstorm sessie deden. Even ervaren hoe ze hier werken.

De volgende morgen “duude ga je mee golfsurfen!”. Niels die even wekker komt spelen om 6 uur. Nu had ik me voorgenomen te surfen wanneer ook maar mogelijk. Dus hop direct ontbijt gefixed en onderweg opgesmeuld. Golven wat hoger dit keer en wat moeilijker voor mij. De golven die ik had waren masterlijk!

Die middag naar “Disney land” gegaan. Een winkelcentrum complex waar je U tegen zegt. Even het nodige inslaan, zoveel had ik niet aan kleding bij me. Hierna eindelijk een eerste windsurf sessie om daglicht mee af te sluiten.

Zoals zo vaak hopelijk weer de nodige zielen jaloers gemaakt, haha. Stel je zegt nu, “Dat zou ik ook wel willen”. Zou zeggen, maak er eens werk van!

[View with PicLens]

 

[View with PicLens]

 

Een serie foto’s gemaakt in Zuid-Afrika en samengevoegt tot een soort van digitale kerstkaart. Iedereen in het appartement werd gek na weet ik hoveel keer het muziekje te hebben gehoord tijdens monteren, maar Jasper had er in in! Opzekers de leukste kerstkaart die ik ooit gezien heb!

Bekijk hem hier >