Kristian Sauer.nl – Wind en golfsurf trips

Nu ik toch zolang in Zuid Afrika ben leek het me wel een mooi voornemen om meer te zien dan alleen het strand. Kleine uitstapjes zoals naar het Kirstenbosch, een botanische tuin onder de voet van de Tafelberg. Hier met een mooie omweg beland. Zo zit je het ene moment in klein India en 1 afslag verder in Wassenaar.

Aangezien ze hier kerstvakantie hadden, had ik deze ook. Uitstapjes naar bijvoorbeeld het Krugerpark werden me afgeraden. Totaal geen vrijheid om gaan en te staan waar je zelf wilt en het is er volop druk. Een uitstapje naar de dierentuin zou vergelijkbaar zijn, maar dan zonder de hassle.

Voordeel van verblijf in het hostel is dat veel mensen leert kennen. Jeroen en Christian – 2 dutchies vertelden dat ze het idee hadden om naar Namibie te gaan voor 10 dagen, samen met Dieuwertje een Nl chick die hier woont en werkt. Zei had een dikke Land Rover met daktent en er bleek plaats te zijn voor 4 man. Het leek ze leuk als ik ook mee ging. Echt vaste plannen waren er nog niet behalve dan die kant uit te rijden en surfen/windsurfen when ever mogelijk. Alle surfspots gemarkeerd op de kaart, de Landrover/tank volledig volgeladen en alles erop gestouwd, waarna we aan het einde van de middag vertrokken.

We hadden afgesproken ‘s avonds na zonsondergang niet te rijden. Een camping vinden is dan vaak vrij onmogelijk en de kans op het raken van wild of een dronkelap is veel groter. De eerste stop was hierdoor bij Langebaan. Langebaan zelf is een lagoon binnen een natuurpark. Helaas het gedeelte bij de camping is niet mooi. Ivm een dikke onnatuurlijke rotsblokken aan de kant. Volgende dag dus snel weer verder… next stop Elandsbaai.

Elandsbaai ligt maar op 1.5 uur verder rijden. Ons doel was niet om zo snel mogelijk naar Namibië te crossen, maar om onderweg ook te chillen. Elandsbaai gaf ons mooie/perfecte golven met een windsurfsessie als afsluiter. Hier hebben we overnacht en na een kleine golfsurfsessie in de ochtend weer verder gaan rijden.

De afslag naar bepaalde grotten hadden we gemist. Na zoveel kilometer gehobbel op de dirt roads reden we toch maar liever door naar de grote weg. Vlak voor Springbok kwamen we een Game lodge tegen met camping en een zeldzame maar ook nog eens geile Zebra. Om op het terrein te komen moest deze eerst verjaagd. Zeldzaam of niet, met stenen en stokken kregen ze hem uiteindelijk op afstand. Met gemengde gevoelens reden we richting het kampeerterrein. Afgezien van de kou met wind was het wel een leuke locatie zonder andere kampeerders. Bij zonsopkomst wordt je al snel de tent of land Rover uitgestoomd. Na ontbijt hebben we de 4wd eens kunnen testen op de tracks daar. Onderweg zie je dus struisvogels, bokken etc. Mensen betalen dus om daar rond te worden gereden. Naja wij dus ook een beetje. De 4wd deed het dus hop weer verder naar Namibië.

Richting Namibië werd het alleen maar warmer en warmer. Na wat gestress bij het grenskantoor ivm wat missende auto papieren waar ze uiteindelijk niet om vroegen, waren we 2 uur later in Namibië. Namibië was tot 1990 onderdeel van Zuid Afrika. Het land is echt dun bevolkt met maar 2 miljoen inwoners. Tevens het droogste land in Afrika onder de evenaar. Het grootste gedeelte bestaat uit woestijn met her en der een plaatsje. Zodra je de grens over gaat veranderd de natuur van vrij saai naar heel boeiend. Wij gingen ook direct van de hoofdweg af via een dirt road langs een rivier op weg naar de kustplaats Lüderitz. Na uren van gehobbel en spectaculaire views stond er het bordje camping, 10 km. Na 10 km stond er weer een nieuw bordje, camping 14km. Dit keer weer een bordje, maar dan wel  1 die camping zei. Ons kerst dinee was wat tegengevallen vanwege  1 of andere worst of darm dat het was. Dus dat kon beter en elke avond werd het dat ook. Braai aan en gaan. Na nachts helemaal lek geprikt te zijn (alleen ik dus, grr) weer on the road. De road die veranderde in zandstorm hoe dichter we bij Lüderitz kwamen. We hadden al verhalen gehoord van auto’s waarbij de lak eraf gezandstraald was. Midden in de zandstorm zagen we nog een plaatsje liggen, wat een verlaten Ghost town bleek te zijn. Ook niet zo gek ook, alleen wie was er nu zo gek om midden in de woestijn een plaatsje te bouwen? Hierna volgde Lüderitz waar het nog steeds knetter hard waaide, maar gelukkig zonder het zand. Lüderitz is een enclave midden in het gebied. Er wordt in de woestijn eromheen diamanten gedolven. Hierdoor zijn stukken land groter dan heel Nederland tot verboden gebied verklaard. Helaas ook de plekken waar er mooie golven binnen konden lopen. Omdat het gebied in 2006 verklaard was tot Nationaal Park hoopten we dat iets mogelijk zou zijn, maar we hoorden daar dat er eigenlijk nog niets veranderd was. We hebben hier dus gewindsurft de volgende dag met onze kleinste zeiltjes op een stuiterzeetje. Hierna weer de enige weg van en naar Lüderitz door het verboden mijngebeid terug.

Het is allemaal woestijn, maar het landschap blijft toch veranderen en volop fascinerend. Het idee was om door te rijden naar de imposante rode duinen van de Sossusvlei. Toen we bij de gate en camping aankwamen was dit wel even een shock. Dit bleek natuurlijk volop toeristisch te zijn. Dus toerbussen die er uitzien als vleestransporten stonden hier ons op te wachtten. Maargoed, moet dan maar. Wij vroeg opstaan om bij zonsopgang het park binnen te kunnen. Onderweg kom je de eerste duinen al tegen. Bij de eerste grote duin werden alle vleestransporten geleegd en zie je hier opeens 50 man op een topje staan. Vrij vaag gezicht aangezien er verder weinig is behalve de eindeloze woestijn. Wij gingen naar de Deadman’s vally, klonk wel interessant en alleen met een 4wd bereikbaar. Helaas ook hier waren we niet alleen.  Wij besloten het hoogste duin te beklimmen. Een flinke klim waarbij het gelukkig bewolkt was. Christian vond hem als klimmer iets te makkelijk en besloot na een eerste klim af te dalen in een soort van krater en weg bijna recht omhoog te nemen. Gekkehuis. Eenmaal op de top heb je een adembenemend uitzicht. We hadden eigenlijk willen sandboarden, maar die kon je daar niet huren. Dus hop op allerlei andere manieren die heuvel af. Bij het doen hiervan maakte deze een onwijs gaaf geluid en ging het hele duin vibreren.

Sossusvlei was het meest noordelijke wat we konden gaan qua tijd. Helaas want meer naar het noorden ligt Walvisbaai waar ook goede surfspots zouden zijn, maar dan wel bereikbaar.  Het was alweer oudejaarsdag. Een feestje hadden we al opgegeven. Na een bezoekje aan de garage vanwege een losgelaten schokbreker gingen we weer op pad. ‘s Avonds kwamen we weer bij een plaatsje voor overnachting. We hadden geen inkopen gedaan dus wilden uit eten. De jongen van de camping ging ons wel even voor naar een hotel waar dat kon. We stappen naar binnen en kijken echt naar echt foute dames met de meest foute jurkjes aan ooit. Dat bleken de serveersters te zijn. ‘Helaas’ was de keuken gesloten al was onze trek al bijna voorbij. Gelukkig nog wel wat gevonden. En na wat discussie over wanneer het in Namibië nu eigenlijk middernacht was toch de kurk eraf, gewoon gezellig met zijn 4ren.

Hierna was het eigenlijk alleen nog maar terug rijden met de nodige stops onderweg. Uiteraard ook wel bij Elandsbaai in de hoop nog wat golfjes te kunnen pakken en om vers gevangen Crayfish te eten. Zo vers dat ze nog leven net voordat je ze op de braai gooit. Een Africaan toonde even hoe je ze moest bereiden. Met een mes hak je in het lijf en trek je hem open waarna je de darmen eruit haalt. Dieuwertje mocht het daarna proberen maar had even de pep talk nodig, “toughen up girl your in Africa”.

Die avond was er langarm dansen in town. Een dergelijk lokaal feestje konden we natuurlijk niet afslaan. Dit was zeker weer eens wat anders. Eigenlijk is het totaal niet spannend maar wij maakten er een mooi feestje van. Meer mag ik er van Dieuwertje niet over zeggen. Het laatste stukje terug naar Kaapstad en dat was het weer.

Gelukkig was Namibië super mooi! Van het surfen hadden we het niet hoeven hebben. Ook de sfeer in de auto was 10 dagen lang helemaal top. De nodige mind games werden versleten en nodige onderwerpen kwamen aan bod. Het tempo van de trip lag niet erg hoog. De afgeladen Land Rover ging natuurlijk al wat minder hard en offroad moesten vanwege het gewicht op het dak ook wel oppassen. Maar zo zie je onderweg nog eens iets en was het wel gewoon chill. Op naar meer!

[View with PicLens]