Kristian Sauer.nl – Wind en golfsurf trips

Daar ga je dan, jij, een handjevol toeristen en verder een schiplading vol met Marokkanen op weg naar Marokko. Er zijn er maar weinig met een Marokkaans kenteken. Allemaal voor de kerstdagen op bezoek bij familie leden. Niet de beste dag voor mij om over te steken. Op de boot van Tarifa naar Tangiers is de paspoort controle. De boot doet er 35 minuten over, wachtten tot je aan de beurt bent ook zoiets. Eenmaal aan de andere kant begint de echte ellende. De auto moet geregistreerd worden en dit duurde wel 2 uur voor ik hier doorheen was. Stelletje…. Stond ik nog aan de snelle kant ook! Het papiertje dat je krijgt waarop de auto geregistreerd is, is héél belangrijk. Eigenlijk kom je zonder dit papiertje en auto niet het land uit. Of je moet 50% van de originele nieuwwaarde van de auto betalen. Ook als je hem in de prak rijdt moet je officieel elk onderdeel meeslepen, of dus die ‘boete’ betalen. Hier kwam ik dus gelukkig pas de laatste dag in Marokko achter.

Het land heb ik met name gebruikt om er redelijk rap doorheen te rijden. Vanwege de rappe beslissing in Tarifa om zo te gaan, heb ik dus geen inentingen gehad die wel aangeraden worden. Dus contact met Marokkanen heb ik zoveel mogelijk vermeden. Sommigen willen nogal graag je hand schudden (liefst met wat geld erin, haha). Allemaal leuk en aardig, maar als je ziet hoe sommigen leven.. Toch wel vies. Het regende soms ook dus dan zien sommige gebieden er echt vies uit. Na handen schudden ook direct altijd mijn handen af gedaan. Na de boot heb ik direct 400km gereden via tolwegen tot aan Casablanca. Deze stad heb ik niet met daglicht gezien, maar volgens mij heeft deze wel wat chique wijken. Aan de andere kant van de stad een hotelletje gepakt.

Tot hier waren de wegen net zoals bij ons, alleen lopen hier al mensen over de snelweg. De wegwijzing was niet zoals sommigen denken alleen in het Arabisch. Alles is ook in het Frans aangegeven. Niet dat goed is van mij, maar je kunt wel de plaatsnamen lezen. Een kaart had ik eigenlijk niet, behalve de kaartjes die bij de Europeaan Windsurfguide zaten. Uiteindelijk bleek dat voldoende, zo moeilijk was het allemaal niet. De tweede dag heb ik alleen gebruikt om te rijden. Dit was van Casablanca tot een beetje voor Agadir. Wat bij golfsurfers nogal vrij hoog staat aangeschreven. Dit was een erg mooi stuk om te rijden, groen, bergen met een mooi uitzicht. Alleen was het met rijden wel oppassen. Je mag 100 wat je beter maar kunt rijden, bij de politie is het direct afrekenen als je te hard gaat. Maar terwijl jij 100 gaat rijden er wrakken rond uit het jaar 0. In het hele land heb ik vrijwel geen auto gezien waar geen rook uit de uitlaat kwam. Karretjes met ezels overal. Brommertjes op de weg, die als het donker is geen verlichting hebben. Kom je met 100 aankachelen op een smal weggetje. Toch wel oppassen dus.. dat geldt ook voor schapen en geiten enzo. Bij Agadir zag ik opeens een golf met golfsurfers, hier ben ik dus gestopt en heb er gekampeerd.

Na Agadir veranderd het landschap, van steppe naar uiteindelijk woestijn met dan ook echt niets van begroeiing. Hier heb ik ook foto’s van want hiervoor was ik mijn camera kwijt. Begon al te twijfelen of ie niet gestolen was. In Agadir zat ik net in de ochtendspits, lekker teringzooitje was dat dan ook weer. Ook weer overleeft om uiteindelijk een aantal uur verder neer te ploffen op een camping bij Tin Tan of iets dergelijks. Even relaxen om de volgende dag de laatste 185km te rijden naar Tarfaya, waar de boot vandaan zou moeten varen. Beste camping waar zo’n echte ouwehoer Brit zat, super! Eindelijk weer een taal die ik kon verstaan. Hier heb ik zelfs de lokale keuken durven te proberen.

De boot zou 26 december om 13:00 gaan. Zekere voor het onzekere met de eerste zonnestralen op weg gegaan, je weet maar nooit. Bij ieder dorpje/stadje moet je stoppen voor de politie die daar staat te controleren. Over het algemeen kun je als toerist zijnde zo doorrijden. Maar meer ik afdaalde naar het zuiden, hoe corrupter ze werden. Ze hielden je dan net zo lang aan de praat tot je ze wat geld of wat dan ook gaf.

Aangekomen in Tarfaya bleek de boot er daadwerkelijk te liggen!! De enige grote boot dus dat was makkelijk. Aan begin van de haven zat het agentschap dat de kaartjes verkocht. Ze keken me raar aan dat ik meewilde met die boot, zo van hij vertrekt over 15 minuten. Naja boeiend verkoop mij maar een kaartje. Spaanse rederij, dus ik had erop gerekend dat ik met euro’s of met creditcard moest betalen. Bleken ze alleen Marokkaans geld te willen…. Vaaggg.. dus hopsnel naar de pinautomaat, die natuurlijk mijn pas niet aankon. Weer terug en na wat geouwehoer, want hij kon goed engels (wat niet vaak voorkwam) kreeg ik hem zover om naar de rederij zelf te bellen en telefonisch met creditcard te betalen. Holé een kaartje en snel naar de douane. Hier duurde het zoals gewoonlijk vrij lang ondanks dat ik de enige was om nog aan boord te gaan. De hele auto werd overhoop gehaald opzoek naar drugs, hond erin en alles. Misschien had ik hun wel wat geld moeten geven?

Iets over 11 een was ik op de boot, die vrij kort daarna de kade verliet. Goed getimed dus! Hierna lag de boot nog 2 uur in de haven niets te doen, beetje vaag. Nog eens 4 later rolde mijn auto Fuerteventura op, met toch 4200 km verder op de teller. Uiteindelijk was dit toch leuker dan 36 uur op een boot doorbrengen vanuit Spanje.